NDF-NCMR sympathizes with flood victims

Ka Cesar Renerio
NDF-North Central Mindanao
December 20, 2011

Several hundred people in Cagayan de Oro, Iligan City and a number of towns in Misamis Oriental and Bukidnon would have been looking forward to the traditional Christmas celebrations. Sadly, hundreds of families would instead be gathering for funerals these following days. Worse, others would spend their Christmas still looking for missing family members and loved ones in the aftermath of the worst natural disaster to hit the region in several years.

Flashfloods brought about by tropical storm Sendong have claimed the lives of almost a thousand people in Cagayan de Oro, Iligan, Misamis Oriental and Bukidnon— lives that would have been spared from a natural disaster worsened by environmental plunder and destruction, and the reactionary government’s negligence. This doesn’t include hundreds of others who are still missing to date. In addition, it destroyed the homes and properties of several thousand other families, especially those living in low-lying areas and riverbanks.

The National Democratic Front- North Central Mindanao expresses utmost sorrow and sympathizes with the families, relatives and friends of these hapless individuals who have been victimized by the disaster. In deference, the Communist Party of the Philippines-NCMR has ordered all units of the New People’s Army to suspend all tactical offensives in the cities of Cagayan de Oro and Iligan and the provinces of Misamis Oriental, Bukidnon and Lanao del Norte from December 21, 2011 to January 3, 2012.

Who is to blame for this?

If anyone is to blame for the casualties and damages, it would be the greedy companies engaged in logging, mining, big agri-business operations, and quarrying who are responsible for the environmental damage to the forested and mountainous areas and vast tracts of land surrounding the low-lying cities of Cagayan de Oro and Iligan— the two worst-hit areas during the storm. These companies have for decades relentlessly destroyed the environment— increasing the risk of flashfloods and landslides— all in the name of super-profits, without due consideration to the people’s welfare and safety against calamities.

Further aggravating the situation is the negligence of the reactionary government. This is best manifested in its giving these logging, mining, agri-business and real estate companies a free hand for their operations and turning a blind eye to their abuses. Another manifestation is its negligence of the thick urban poor population— to which the majority of the victims belong— who are left with no other choice but to live and work in disaster-prone areas such as riverbanks, shorelines and in the feet of landslide-prone mountains and hills. A great majority of this urban poor population come from the great mass of peasants driven away from the countryside, by relentless land grabbing and plunder imposed upon them by the local landlord class and foreign-owned plantations, which in turn are promoted and supported by the reactionary government.

To cover its incapacity, the reactionary government blatantly blames the residents of disaster-prone areas for supposedly not heeding government warnings and calls for relocation. In the first place, these people have barely enough income to live decently on a daily basis, and much less to find suitable dwelling places. Without genuine mass-oriented housing projects of the reactionary government (and even with government housing projects, since these are unaffordable, and its close-to-nil budget is ever-prone to corruption), these people have little choice but to make do with shanties beside riverbanks and seashores.

Above all these is the imperialist rule imposed upon this semi-colonial nation which is essentially the root cause of all the evils above-mentioned. Imperialism, together with its local puppets, is to be held responsible for the denudation of our forests by logging companies, destruction of our mountains by mining companies, and the poisoning of our land, water and air by plantations, which have plundered the resources and the environment of poor countries such as ours. It is also the reason why thousands of peasants have been evicted from their lands by foreign agri-business companies which push them further into dire poverty. Imperialist states such the United States are also the primary cause of climate change, given the gigantic carbon emissions belched from its industries.
As long as imperialism carries on with its hegemony, one can only expect worse disasters to come in the future. In fact, in other countries such man-made natural disasters have victimized a countless mass of people.

It is sad to note that instead of lanterns and Christmas lights, candles, flowers and wreaths for the dead will grace the streets and households in the affected areas. If not for these greedy giants, several hundred lives would have been spared from this disaster. Hundreds of homes would have been standing still today. And hundreds of families would have been celebrating Christmas, albeit simply, instead of attending vigils for the dead.

The people have to awaken and struggle against the further plunder and destruction of the environment which cause such disasters. We must by all means advance the people’s democratic revolution, which will implement genuine industrialization based o a genuine agrarian reform, which is the real solution to these man-made calamities. The revolutionary movement shall ensure to make these plunderers pay in due time. It remains a task for the people in the cities and the countryside to struggle against these greedy giants who have been killing us slowly in dire poverty and negligence. We call upon the poor people living in the cities who want to farm: our guerilla zones are ever open to accommodate those who wish to make a living here.

The revolutionary movement calls upon its forces and the people to extend help, as much as possible, to the victims’ families who have almost nothing left due to this man-made tragedy.

_________________________________


NDF-NCMR nagaduyog sa kasub-anan sa mga nabiktima sa bagyong Sendong

Gatusan ka katawhan sa Cagayan de Oro, Iligan City, pipila ka lungsod sa Misamis Oriental ug Bukidnon ang nangandam na unta alang sa tradisyonal nga pagsaulog sa umaabot nga Pasko. Apan subo palandungon nga gatusan ka pamilya ang magtapok na hinuon sa kiliran sa mga haya sa ilang mga minahal karong mga adlawa. Mas grabe pa, daghan pa gihapon ang maabtan na lang og Pasko sa padayon pang pagpangita sa mga nahanaw nga mga kapamilya ug minahal sa kinabuhi pagkahuman sa pinakagrabeng kinaiyanhong katalagman nga miabot sa rehiyon nga wala pay nakatupong.

Nakutloan og kinabuhi sa flashfloods nga dala sa tropical storm Sendong ang dul-an libo ka tawo sa Cagayan de Oro, Iligan, Bukidnon ug Misamis Oriental— mga kinabuhi nga nasalbar unta gikan sa kinaiyanhong katalagman nga mas gipagrabe sa pagpangawkaw sa kinaiyanhong bahandi, pagguba sa kinaiyahan ug pagpasagad sa reaksyunaryong gubyerno. Wala pa kini labot sa gatusan nga wala pa nakit-an hangtud karon. Dugang pa, liboan ang nawad-an og pinuy-anan ug kabtangan, ilabina kadtong nanimuyo sa mga ubos nga erya ug daplin sa mga suba.

Gipadangat sa National Democratic Front-Amihanang Sentral Mindanao ang pahasubo ug pagduyog sa kagul-anan sa hingtungdang pamilya, kaparyentehan ug kahigalaan sa mga nabiktima sa maong hitabo. Isip pagrespeto, gimandoan usab sa Partido Komunista sa Pilipinas-Amihanang Sentral Mindanao ang tanang yunit sa New People’s Army pagsuspinde sa tanan niining taktikal nga opensiba sa mga syudad sa Cagayan de Oro ug Iligan ug sa mga probinsya sa Misamis Oriental, Bukidnon ug Lanao del Norte sugod Disyembre 21, 2011 hangtud Enero 3, 2012.

Kinsa‘y angay basulon niini?

Kung anaa may angay basulon sa mga kaswalti ug kadaut, kini walay lain kundili ang mga hakugan nga kompanya sa logging, dinagkung mga korporasyong agribisnes, mining, quarrying ug paghabwa og balas sa kasubaan aron itambak sa gihimong subdibisyon, golf course, airport ug uban pa nga maoy responsable sa pagkadaut sa mga kalasangan, bukirong erya ug lapad nga kayutaan nga naglibot sa mga syudad sa Cagayan de Oro ug Iligan— ang duha ka pinakagrabeng naapektohan sa bagyo. Pila na ka dekada nga walay-puas nga gidaut niini nga mga kompanya ang atong kinaiyahan— nga nagpataas sa risgo sa mga flashflood ug landslide, hulaw ug baha— tanan sa ngalan sa superganansya, nga walay bisan gamay nga kunsiderasyon sa kaayuhan ug pagkaluwas sa katawhan gikan sa mga kalamidad.

Labaw pang nagpagrabe sa sitwasyon ang pagpasagad sa reaksyunaryong gubyerno. Nag-unang manipestasyon niini ang paghatag niini og pabor sa mga kompanya sa logging, agribisnes, mining ug real estate developer sa paturagas nilang operasyon ug pagpakabuta-bungol niini sa mga abuso sa maong mga kompanya. Lain pang manipestasyon ang pagpasagad niini sa baga nga populasyon sa kabus nga tagasyudad— kung asa naggikan ang mayorya sa mga biktima— kinsa walay laing kapilian kundili manimuyo ug manginabuhi sa mga eryang peligro sa mga katalagman sama sa mga daplin sa suba ug dagat ug sa mga tiilan sa mga bukid nga peligro usab sa pagdahili sa yuta. Dakung mayorya niini nga mga kabus nga tagasyudad naggikan sa dakung bulto sa mga mag-uuma nga napalagpot gikan sa kabanikanhan, bunga sa walay-puas nga pagpangilog og yuta ug pagpangawkaw nga gipahamtang kanila sa lokal nga hut-ong agalong yutaan, burgesya kumprador ug mga langyawng plantasyon nga gisuportaan sa reaksyunaryong gubyerno.

Aron tabunan ang pagkainutil niini, gibasol na hinuon sa reaksyunaryong gubyerno ang mga residente sa mga lugar nga peligro sa katalagman sa kuno pagbalewala nila sa mga pasidaan ug panawagan sa gubyerno alang sa relokasyon. Una sa tanan, kulang pa gani ang mga kinitaan niini nga mga tawo aron mabuhi nga disente sa matag adlaw, ug labaw pang kulang aron ipangita sa maayong lugar nga kapuy-an. Sa kahimtang nga wala’y tinuod nga pangmasang proyekto sa pabalay ang reaksyunaryong gubyerno (ug bisan pa gani kung anaa, tungod kay kasagaran dili kini kayang mabayran, ug ang gamay na daang badyet niini matibhangan pa sa korapsyon), walay kapilian ang mga tawo kundili magpakaigo na lang sa mga gagmayng balay ug barong-barong daplin sa mga suba ug dagat.

Ibabaw niining tanan, ang imperyalistang paghari nga gipahamtang sa atong semi-kolonyal nga nasud maoy ugat hinungdan sa mga nahisgutang katalagman. Binuhatan sa imperyalismo ug mga kakunsabo niining lokal nga nagharing hut-ong ang pag-upaw sa kalasangan sa mga interes sa logging, pagguba sa kabukiran sa mga operasyon sa mining ug paghilo sa kayutaan, katubigan ug kahanginan sa mga plantasyong agribisnes nga nagkawkaw ug nagdaut sa mga rekurso ug kinaiyahan sa Pilipinas. Kini ang hinungdan kung nganong liboan ka mga mag-uuma ang nailogan og yuta sa mga langyawng korporasyon sa agribisnes nga nagduot kanila sa tumang kalisud. Ang mga imperyalistang nasud sama sa US usab ang numero unong hinungdan sa climate change, bunga sa dinagkung carbon emissions gikan sa mga industriya niini.

Hangtud nga padayong magtunhay ang imperyalismo, dahumon sa katawhan nga daghan pang mas grabeng katalagman ang mahitabo sa umaabot. Gani, sa uban nga mga nasud sa kalibutan, dili na maihap ang mga nabiktima sa mga mugna-sa-tawong kinaiyanhong katalagman sama sa nahitabo dinhi karon.

Makasubo kaayo palandungon nga imbes mga parol ug Christmas lights ang magdayan-dayan sa kadalanan ug kabalayan sa mga apektadong lugar, mga kandila, bulak ug korona sa patay na ang mopuli. Kundili pa niini nga mga hakugan, dili unta makawang ang gatusan ka kinabuhi niini nga katalagman. Gatusan unta ka panimalay ang nagbarug pa hangtud karon. Ug gatusan unta ka pamilya ang magsaulog bisan unsa ka kabus karong Pasko imbes nga sa mga haya magtukaw.

Kinahanglan nang magmata ang katawhan ug babagan ang dugang pagpangawkaw ug pagpangguba sa kinaiyahan nga maoy hinungdan sa maong mga katalagman. Kinahanglan natong ipanghingusog ang pagpaasdang sa demokratikong rebolusyon sa katawhan, nga maoy mopatuman sa tinuod nga industriyalisasyon base sa tinuod nga reporma sa yuta, nga maoy tinuod nga solusyon niini nga mga mugna-sa-tawong kalamidad. Ipaneguro sa rebolusyonaryong kalihukan nga papanubagon ang mga tipangawkaw ug tigdaut sa kinaiyahan sa tukmang panahon. Nagpabiling tahas sa katawhan sa kasyudaran ug kabukiran nga batukan kini nga mga hakugan nga hinay-hinay’ng nagpatay kanato sa tumang kalisud ug pagpasagad. Giawhag namo ang mga kabus sa dakbayan nga gusto mag-uma: abli ang mga sonang gerilya aron mapahiluna sila nga dinhi manginabuhi.

Gihangyo sa rebolusyonaryong kalihukan ang katawhan ug sa iyang pwersa pagtunol og hinabang, taman sa makaya, ngadto sa pamilya sa mga biktima niining trahedya nga binuhatan sa tawo.


___________________________________________--