Global landgrab in Far South Mindanao means landlessness for the peasants and a serious threat to food security

Ka Efren
NDF - Far South Mindanao
22 April 2012

In line with our commitment to defend the people and protect the environment, the NDF-FSMR expresses its utmost concern on the aggressive and unbridled expansion of the export crop industries on the rich agricultural areas of Far South Mindanao Region. This expansion is very detrimental to thousands of farmers and lumads who are losing their lands and livelihood, and as a consequence will exacerbate the food crisis we are experiencing now and especially in the years to come.


"How can we produce food when we have no land?” thus bewails a farmer from Malungon, Sarangani Province who will soon lose his cornfields to  a giant agribusiness company which is putting up a 30,000 hectare castor oil and palm oil plantation in this municipality.  His concern is no different from those of the peasants in South Cotabato, North Cotabato and Sultan Kudarat whose lands were taken by Dole-Stanfilco and SUMIFRU for their vastly expanding pineapple and banana plantations

At present, at least 300,000 hectares of prime agricultural lands in Mindanao are in the hands of the multinational agribusiness companies—like Dole-Stanfilco, Sumifru, Filinvest, DelMonte, Goldland Dedoro Philippines, Kenram, Cojuangco and Alcantara – producing export crops and creating billions of dollars in profit for these companies. Not content with their landholdings, these companies continue to expand aggressively, using schemes such as growership, leasehold, leaseback, Voluntary Offer to Sell, and many other forms of legal land grabbing which the state itself has provided the big comprador landlords and their imperialist masters. The military and police, the coercive instruments of the state, are also used to facilitate the smooth entry of agribusiness.

While the Filipino nation goes hungry, the agribusiness companies with the big landlord-compradors continue to produce high value crops for the imperialist nations. Included in the “land bank” of the Philippine Agribusiness Development Cooperation Center (PADCC) are some 6 million hectares allocated for the production of cash crops and two million hectares for agribusiness development.   In Mindanao, the 300,000 hectares export crop plantations could have produced at least 60 million sacks of rice and corn annually! This would have been enough to feed not only Mindanao but the country’s population as well!  And yet, this landlord-dominated regime has not done a single serious program to address the growing threat of rice crisis, much less to look into the plight of the Filipino farmers.

The government’s CARPer, which is nothing but lip service to agrarian reform, has further reconcentrated the lands to a few families: only 1% of the entire Philippine population still own almost 20% of the country's total agricultural lands while 2 million farmers are left to divide another 20% among themselves. 

The people’s war is a peasant war – a life and death struggle for the majority of our people to take back what is rightfully theirs – their lands and their rights.  Only through a genuine land reform under the people’s democratic government shall we be able to satisfy the legitimate interest of the peasantry – the right to till the land without fear of eviction, exploitation or oppression.

Thus, on the occasion of Earth Day, NDF-FSMR reiterates its commitment to the broad masses of the people  to exercise punitive measures against those “landlords with blood debts, all the human rights violators, the plunderers and operators of enterprises that ruin the environment, agriculture and livelihood of the people. The just exercise of the people's power will continue to strengthen the revolutionary movement and weaken the ruling system.”

Furthermore, in accordance with the movement’s national policies, “…certain enterprises may be dismantled, such as those that grab land from the peasants and indigenous people, limit the land for land reform, destroy the environment and agriculture, export non-renewable resources, prevent industrialization or engage in extreme exploitation of the workers. These include plantations, mining and logging enterprises that produce for export.”


-----------------------


Bisaya version


PAMAHAYAG SA NDF-FAR SOUTH MINDANAO SA KASUMARAN SA EARTH DAY 2012

22 Abril 2012

Subay sa among kaakohan nga kanunay panalipdan ang katawhan ug protektahan ang kinaiyahan, gipanghimaraot sa NDF-FSMR ang agresibo ug walay-pugong nga ekspansyon sa mga langyawng agribisnes alang sa ilang plantasyon sa “export crops” nganha sa bahandianong  kayutaan sa Far South Mindanao Region. Dakung kadaut ang hatud niining ekspansyon sa liboan ka mga mag-uuma ug lumad nga nailogan sa ilang kayutaan ug nawad-ag panginabuhian- hinungdan sa paggrabe sa krisis sa pagkaon nga atong nasinati na karon ug labaw pa sa umaabot.

“Unsaon na lang, asa kita mokuha og pagkaon kun walay among yutang matikad?” saysay sa usa ka mag-uuma sa Malungon, Sarangani Province, nga mapapahawa sa iyang luna sa usa ka higanteng kompanyang agribisnis nga motukod og 30,000-ektaryas nga plantasyon sa castor oil ug palm oil sa munisipalidad. Ang iyang kahingawa walay kalainan sa gibati sa mga mag-uuma sa South Cotabato, North Cotabato ug Sultan Kudarat kansang kayutaan nailog sa Dole-Stanfilco ug Sumifru alang sa labawng pagpalapad sa mga plantasyon sa pinya ug saging.

Kasamtangang dili moubos sa 300,000 ektaryang tabunok nga yutang agrikultural sa Mindanao ang kontrolado sa mga multinasyunal nga kompanyang agribisnis— sama sa Dole-Stanfilco, Sumifru, Filinvest, DelMonte, Goldland Dedoro Philippines, Kenram, Cojuangco and Alcantara— alang sa mga produktong pang-eksport ug tinubdan sa binilyong dolyar  nga ganansya alang niining mga kompanyaha. Wala pa matagbaw sa halapad nga yutang dugay nang gipahimuslan, agresibo nilang gipamugos ang  ilang ekspansyon, ginamit ang mga maniobra sama sa growership, leasehold, leaseback, voluntary offer to sell (VOS), ug sa daghan pang matang sa legal nga pagpangilog og yuta nga gihungit mismo sa estado ngadto kanila. Labaw sa tanan, hugot nga giprotektahan sa mga binayrang militar ug kapulisan sa rehimen aron hanoy nga mosulod kini nga mga kompanya.

Samtang nagkutoy ang tiyan sa katawhang Pilipino, nagpadayon ang mga kompanyang agribisnis, inubanan sa mga dagkung agalong yutaan-komprador, sa pagmugna og mga “high-value crops” alang sa mga imperyalistang nasud. Sulod sa ginatawag nga “land bank” sa Philippine Agribusiness Development Cooperation Center (PADCC) mao ang kapin sa 6 milyon ektarya nga gigahin alang sa “cash crops” ug 2 milyon ektarya alang sa pagpalambo sa agribisnis.  Sa Mindanao, ang  300,000 ektaryang mga plantasyon mamahimo na untang moprodyus og labing menos 60 milyon ka sakong humay ug mais matag tuig.  Makapakaon na unta kini sa tibuok populasyon dili lamang sa Mindanao kun dili sa tibuok kapupud-an!  Apan kining rehimen sa mga agalong yutaan sama ni Aquino walay bisan usa ka seryosong programa aron sulbaron ang krisis sa pagkaon; labaw nang walay pagpakabana sa kahimtang sa mga uyamot nga mag-uumang Pilipino.

Ang gipasiatab sa gobyerno nga CARPer pakaaron-ingnon nga nagaduso sa repormang agraryo. Sa pagkatinuod, labaw pang gikonsentra ang kayutaan ngadto sa pipila ka mga adunahang pamilya: 1% lang sa kinatibuk-ang populasyon sa Pilipinas ang padayong nanag-iya sa halos 20% sa kinatibuk-ang yutang agrikultural sa nasud, samtang 2 ka milyong mag-uuma ang magbahinbahin sa lain pang 20%. 

Ang gubat sa katawhan usa ka gubat sa mga mag-uuma — usa ka kinabuhi-ug-kamatayong pakigbisog sa kinabag-ang duot sa katawhan aron badbadbaron ang kadena sa pagkaulipon nga dugay nang migapos kanila. Pinaagi lamang sa tinuod nga repormang agraryo ubos sa pagdumala sa demokratikong gobyerno sa katawhan mamahimong matuman ang lehitimong pangayo sa mga masang pesante – ang katungod nga tikaron ang yuta nga luwas sa pagpahimulos ug pagpangdaugdaug. 

Sa kasumaran sa Earth Day, subling gipadayag sa NDF-FSMR ang katungdanan niini sa mabagang duot sa katawhan nga ipatuman ang pagsilot batok ngadto sa mga agalong-yutaan nga adunay utang-nga-dugo, tanang mga malapason sa tawhanong katungod, mga nangawkaw ug tigpadagan og mga patigayon nga nagadaut sa kinaiyahan, agrikultura ug panginabuhian sa katawhan. Ang makatarunganong pagpatuman sa gahum sa katawhan padayon nga mopakusog sa rebolusyunaryong kalihukan ug mopahuyang sa nagharing sistema.

Dugang pa, subay sa nasudnong palisiya sa rebolusyonaryong kalihukan, “…mamahimong bungkagon ang pipila ka mga patigayon, sama niadtong nagapangilog og kayutaan sa mga mag-uuma ug lumad, nagalimita sa kayutaang mahisakop sa repormang agraryo, nagadaut sa kinaiyahan ug agrikultura, naga-eksport og mga rekursong ‘non-renewable’, nagapugong sa industriyalisasyon o nagahimo og mapintas nga pagpahimulos sa mga mamumuo. Lakip dinhi ang mga plantasyon, minahan ug mga negosyo sa logging nga pang-eksport.”