Pnoy's "Report kay Boss," A Report for his Real Bosses -- The Imperialists and the Ruling Class

Jorge "Ka Oris" Madlos
July 25, 2012

PNoy’s “report kay boss” (“report for boss”) pictured the situation of the nation according to the view of his real bosses, charting the country’s direction in the next three years in consonance with the greedy interests of the imperialists, big bourgeois comprador, big landlords and bureaucrat-capitalists.  But on the other hand, PNoy’s report to his real boss glossed over the suffering of the broadest number of people, and portends of marked more hardship in the years to come.

PNoy’s SONA failed or intentionally avoided talking about the most basic pillars of the nation’s economy, which are land reform and the establishment of national industrialization.  In spite of its length, clocking at an hour and 28 minutes, he devoted only a single line regarding land reform, virtually evading the issue of distributing Hacienda Luisita. He intended to avoid having to elaborate on the very cause of impoverishment of the class that comprise the majority of Filipinos, the peasantry. He could not have spoken about it with much integrity because of the Aquino administration’s continued refusal to implement genuine agrarian reform, and because of the rapid monopolization of land by plantations owned by the imperialists, big comprador bourgeois and big landlords, especially in Mindanao.

His much lengthier discourse hid the suffering of the second most populous class in the country, the workers, by way of showing statistics indicating that there was perceivable although slight decrease in the unemployment, completely evading, however in articulating the real cause of workers’ miseries, which is the utter lack of genuine national industrialization in the country.  He devoted so much time praising and entertaining us with the benefits of “buko juice” while trying to enshroud the truth that the country chiefly remains a producer  of raw materials and, at the same time, an importer of finished products, which generally only favour imperialist capital and profit-making, like the mines and plantations in Mindanao.  The absence of basic industries in the country deprives it of real development and hinders the full mobilization of the growing worker populace.

It is clear in his speech that national economic development will continue to rely heavily on foreign capital and borrowing, such as on environmentally-destructive mines and plantations, OFW remittances, tourism and others.  This is clearly shown in PNoy’s EO 79, which favours large-scale mining despite of strong protests by different sectors against it.    Tourism has been made into one of the pillars of the economy suited to entertain the influx of foreign tourists, half of whom, if we have to take the words of US Amb. Harry K. Thomas, seek, among others, sexual gratification in the country.

The administration bragged about the few thousands of pesos doled out as alms to 3.1 million families through the so-called 4Ps program.  Money pumped-out without its equivalent value in the production of goods results no less in its devaluation and a decrease its capacity to purchase.  Such a program is a grave affront against the people because, instead of providing them with land to till and quality employment they can truly rely on, they are now simply being treated as mendicants.  Both the corrupt in Aquino’s government as well as politicians who are eyeing for positions in next year’s elections are the ones who really benefit from the hefty 4Ps fund.  

PNoy also lengthily spoke about the situation and his administration’s program on health, peace and order and others. 

While he boasted of having neutralized the Dominguez criminal group, PNoy was silent on his government’s continuing failure to punish the butchers Palparan, Ecleo, the Ampatuans, and the killers of Fr. Pops Tentorio, Margarito J. Cabal, Jimmy Liguyon and other victim s of extra-judicial killings.  He made no mention of the peace talks to conceal his regime’s fascism.  Clearly, the US-Aquino regime holds human rights in low regard, as it continues to dismiss the breadth of issues in the peace talks that need to be immediately addressed.

He was able to conceal the enormity of the country’s indebtedness to both local and foreign banks by way of highlighting the government’s recent act of lending the European Union with over a billion dollars.

While he boasted of providing electricity to 1,520 sitios, he was completely mum on the continuing intermittent brown-outs worsened by the skyrocketing of oil prices and power rates.  Despite the degree of the power crisis in Mindanao, PNoy chose not speak about it. Imperialist oil companies were able to cooperate with PNoy by delaying only a few hours after the SONA the announcement and implementation of a new round of oil price increases.

PNoy’s SONA was also silent on the continuing increases in the prices of basic commodities and transportation fare rates.

To expose the true situation of the nation and demand for a genuine people’s program, the Filipino people aptly responded with simultaneous huge, widespread protests across the country.  Particularly in Mindanao, a total of more than 12,000 people launched protest actions in cities of Davao (3,000), Iligan (500), Malaybalay (1,000), Cagayan de Oro (2,000), Butuan (1,000), Tandag (1,500), and in the provinces of Socsksargends (800) and North Cotabato (2,000).

In general, under a semi-feudal and semi-colonial system, reactionary regimes are headed nowhere but towards their utter and complete dissolution in the face of an advancing people’s war.  The victory of the people’s revolutionary struggle is the only true solution to the most basic problems that confront the people.#

Ka Oris 



Ang “report kay boss” ni Pnoy naghulagway sa kinatibuk-ang kahimtang sa atong nasud subay sa tinan-awan sa iyang tinuod nga boss, ug nagtakda sa kapaingnan sa nasud sa mosunod nga nahibiling tulo ka tuig ni Pnoy sa gahum subay sa hakog nga interes sa iyang mga boss – ang mga imperyalista, dagkung burgesyang kumprador, dagkung agalong  yutaan ug mga burukrata kapitalista.  Samtang sa pikas nga bahin, ang report ni Pnoy sa iyang tinuod nga boss nagtabon sa tinuod nga kalisdanan sa halapad nga katawhan ug nagtakda sa mas grabe pang kalisdanan sa umaabot nga mga tuig. 

Ang SONA ni PNoy napakyas o tinuyong milikay paghisgot sa pinakabatakang haligi sa ekonomiya sa nasud nga mao ang reporma sa yuta ug pagpundar sa nasudnong industriyalisasyon.  Sa gitas-on nga 1 ka oras 28 minutos nga pakigpulong, usa lang ka linya ang gisulti niini kalabot sa reporma sa yuta, ug tinuyong milikay kini sa hisgutanan sa pag-apod-apod na sa Hacienda Luisita.  Tinuyong milikay kini paghisgot sa tinuod nga hinungdan sa kawad-on sa pinakadaghang Pilipino, nga mao ang mga mag-uuma, bunga sa padayong paghikaw sa iyang administrasyon nga ipatuman  ang tinuod nga reporma sa yuta, ug bunga sa paspas nga nagkalapad nga monopolyo sa yuta sa mga plantasyon sa mga imperyalista, dagkung burgesyang kumprador ug dagkung agalong yutaan, ilabi na sa Mindanao. 

Ang mas hataas nga pakigpulong mitabon sa kalisdanan sa ikaduha ka daghang populasyon sa nasud nga mao ang mga mamumuo,  pinaagi sa pagpakita sa statistika nga dunay gamayng pagkunhod sa gidaghanon sa unemployment sa nasud, apan naglikay pagbatbat sa tinuod nga hinungdan sa kawad-on sa mamumuo nga bunga sa ka walay tinuod nga batakang industriyalisasyon sa atong nasud.  Hataas ang gigahin sa paghisgot sa ”buko juice” apan gitabonan ang kamatuoran nga nagpabilin tig-produkto sa mga hilaw nga materyales ug tig-angkat lang sa human daang produkto ang atong nasud pabor sa mga imperyalistang puhunan,  sama sa mga mina ug plantasyon sa Mindanao.  Ang kawalay batakang industriya sa atong nasud mihikaw sa kalamboan ug babag sa hingpit nga mobilisasyon sa nagkadakung populasyon sa mga mamumuo.

Tin-aw sa pakigpulong nga ang pagpalambo sa ekonomiya sa nasud gisandig sa langyawng pamuhunan ug pagpangutang sama sa mga grabeng makadaut sa kinaiyahan nga mga mina ug plantasyon, abot gikan sa OFW, turismo ug uban pa. Gipakita kini sa E.O. No. 79 ni PNoy nga nagpabor sa dinagkung pagmina taliwala sa kusganong pagbatok sa nagkalain-laing sektor sa katilingban.  Gihimong haligi sa ekonimiya sa nasud ang paglingaw sa mga turista subay sa giingon ni US Amb. Harry K. Thomas nga katunga sa mga turistang nagadagsa sa Pilipinas nangita’g katagbawang sekswal. 

Gipasiatab sa administrasyon ang pipila ka libo ka pesos nga limos ngadto sa 3.1 milyon ka pamilya pinaagi sa programang 4Ps. Ang pagbubo sa kwarta nga walay tugbang nga bag-ong produkto, moresulta sa pag-ubos sa bili sa kwarta ug sa gahum niini nga mopalit.  Ang maong programa usa ka dakung insulto sa mga kabus tungod kay inay hatagan sa yuta nga matikad ug desenteng trabaho nga kasandigan, himoong makilillimos na lang ang halapad nga katawhan. Mabulahan usab niini ang mga tigpangawkaw sa pundo sa 4Ps ug mga pulitiko nga mogamit niini sa taliabot nga eleksyon. Dili kini makasulbad sa batakang kawad-on sa katawhan.

Taas usab ang gisaysay ni PNoy kalabot sa kahimtang ug programa sa administrasyon kalabot sa panglawas, kahusay ug kalinaw, ug uban pa.  

Samtang gipanghambog niini ang pagsulbad sa Dominguez group, hilom kini sa padayong kapakyas pagsilot sa mga berdugo sama sa nila Palparan, Ecleo, ug Ampatuan, ug sa mga mipatay kang Fr Pops, Margarito J. Cabal, Jimmy Liguyon, ug uban pa.  Wala niya gihisgutan ang peace talks aron tabunan ang iyang pagka-pasista. Tin-aw nga walay pagpagpakabana ang rehimeng US-Aquino alang sa tawhanong katungod ug wala niini seryosong gitagad ang langkob sa hisgutanang kalinaw.

Gitabonan niini nga padayong nagkadaku ang atong kinatibuk-ang utang pinaagi sa panghambog nga nagpahulam kita’g usa ka bilyon dolyares sa European Union.

Samtang nagpasiatab kini nga dunay 1,520 ka sityo ang nahatagan sa elektrisidad, hilom kini sa mga brown-out taliwala sa nagpadayong pagsaka sa presyo sa lana ug presyo sa elektrisidad. Sa kagrabehon sa krisis sa kuryente sa Mindanao, wala kini gihisgutan.  Ang mga imperyalistang kumpanya sa lana mikooperar kang Pnoy kay pila lang ka oras gika sa SONA, ang lain na usab nga hugna sa pagpataas sa presyo sa lana, karong adlawa pa nila kini gi-anunsyo. 

Hilom usab ang SONA ni Pnoy sa padayong pagsaka sa mga presyo sa palaliton ug pletihan sa transportasyon.  

Ang tubag sa katawhan sa report ni Pnoy ngadto sa iyang tinuod nga mga boss mao ang dagku ug kaylap nga mga protesta sa tibuok nasud aron pagpakita sa tinuod nga kahimtang sa atong nasud ug aron idemanda ang tinuod nga programa sa katawhan.  Partikular sa Mindanao, mokapin sa  12,000 sa katawhan ang nag-rally sa mga syudad sa Davao City (3,000) , Iligan City (500), Malaybalay City (1,000), Cagayan de Oro City (2,000), Butuan City (1,000),  Tandag City (1,500), Socsksargends (800), North Cotabato (2,000). 

Sa kinatibuk-an, ubos sa semi-pyudal ug semikolonyal nga sistema, walay laing kapadulngan ang reaksyonaryong rehimen kun di ang paggrabe padulong sa kinatibuk-ang paghagsa atubangan sa naga-asdang nga gubat sa katawhan.  Ang kadaugan sa rebolusyonaryong pakigbisog sa katawhan lang ang tinuod ug bugtong kasulbaran sa mga batakang katilingbanong suliran sa katawhan.#

Ka Oris