Davao region-wide NPA ceasefire to address the State of Acute Crisis in Comval, Dav Or, Caraga boundaries

Rigoberto F. Sanchez
Merardo Arce Command, NPA-Southern Mindanao Region
December 15, 2012

In the light of the National Democratic Front Mindanao's decision to declare a 29-day unilateral ceasefire in the aftermath of typhoon Pablo, the Merardo Arce Command-Southern Mindanao Regional Operations Command New People's Army will undertake a suspension of offensive military operations against the AFP/PNP/Paramilitary forces covering the provinces of Davao Oriental, Compostela Valley, Davao City, Davao del Norte, Lingig in Surigao del Sur, and the towns of Trento, Veruela, Loreto, and Sta. Josefa in Agusan del Sur. The NPA Southern Mindanao's ceasefire coverage is extended to other parts of the region not directly hit by the December 4 tragedy to enable its NPA units to muster all efforts in addressing the State of Acute Crisis afflicting the peasants, Lumads, workers and poor residents of affected areas.

Over the last 11 days, NPA units operating in the affected areas have shifted from their various assignments to immediately respond to the needs of the masses. As winds raged fiercely striking houses and timbers, NPA members were with the masses trying to survive from the devastation. A number of Red fighters were hurt, few seriously harmed but no fatalities were reported from the field. Six hours after the typhoon, NPA members surveyed their immediate vicinities, attended to the grieving revolutionary forces who were widowed or orphaned, helped in the rescue efforts, and shared the unit's foodstuffs supply to the masses. For several days, NPA medics made makeshift clinics and attended to the health needs of the affected masses. Other NPA members repaired the houses and schools and salvaged scraps from the debris to rebuild wrecked roofs and ruined walls. NPA women conducted psychosocial therapy to children who were traumatized; they also comforted the elderly who expressed shock after having gone through a disaster that have not occurred in their midst for as long as they can remember. Families of many Red fighters were also affected, their homes destroyed, their farms ravaged.

The NPA Southern Mindanao is cognizant of the grave crisis occurring in at least 24 towns of its regional jurisdiction, in more than a third of its revolutionary forces, in more than a million of peasants, workers, Lumads, and ordinary poor in the two hardest hit provinces of Compostela Valley and Davao Oriental.

The national calamity that was typhoon Pablo has not only snuffed out the lives of more than a thousand people, and left homeless hundreds of thousands of people who areeither now cramped in the evacuation centers or occupying in temporary shelters among the ruins and in far-flung ravaged villages. It has resulted in the state of acute crisis in the major part of Southern Mindanao and boundary towns as it destroyed all the main sources of livelihood of the people. A survey in the affected areas reveal hungry people subsisting on relief goods, bleak and bare mountainous landscapes, depleted water source, dirty rivers, destroyed makeshift, concrete, and hanging bridges, severed coconut palms and banana trees, and wasted farmlands.

Gold mining plants in Diwalwal, packing plants of multi-national banana companies in Compostela, and those of the coconut industry in Davao Oriental have all stopped operations due to cut-off electricity and damaged infrastructure, leaving hundreds of thousands of farmworkers, mine workers, and coconut farmers jobless and their families in extreme penury.  Desperate masses have resorted to ransacking an NFA rice warehouse, putting up barricades to force passing motorists to leave them some relief goods, begging alms, and scavenging out of the scraps from the wreckage so that they could repair their houses.

Indeed, the December 4 tragedy has transformed Comval/Davao Oriental's backward, export-oriented agricultural economy into a subsistence economy, in terrible acute crisis with long-term economic and social repercussions.

And there is no immediate resolution in sight. In the last 11 days, the US-Aquino regime has mainly positioned its fascist AFP to lead in the relief and retrieval operations under Oplan Bayanihan. It has increased the number of AFP/PNP troops with more reinforcements in the affected areas, which were already heavily militarized long before typhoon Pablo occurred. It is appalling that while the AFP played a key role in the big logging and mining operations in the last decades--by being private armies of these firms responsible for the forced clearing operations of Lumad and peasant communities-- it is now trying to reinvent itself as the disaster czar and people's heroes. It is clearly attempting to monopolize all relief and rehabilitation efforts by acting as escorts and implementers of relief assistance from both GPH and private organizations.  It is collaborating with the US military troops to participate in assisting Pablo victims, in defiance of our national sovereignty.

The US-Aquino regime is taking great pains in trying to assuage the condemnation and the rising discontent of the victims and their families by showcasing the release of some paltry funds. The resources are only fit for a few days of relief goods and insufficient to feed the millions who were devastated by Pablo nationwide. The regime has failed to reach out to the majority of hungry people in the hinterland and far-flung villages.

Worse, the Aquino government has ignored all calls to suspend large-scale mining and logging operations, repeal the Mining Act of 1995 and the total ban of big timbre operations.  It has failed to truly get down to the root cause of Pablo and its aftermath: imperialist plunder of natural forest covers and climate change as a direct result of huge emission of large amounts of carbon dioxide and greenhouse gases into the atmosphere by energy-hungry monopoly capitalist industries. The devastation of Pablo was a consequence of unfettered deforestation and industrial emission all over the world. Sadly, the people have dearly paid the price 50 years after big logging concessionaires like Valma and PICOP have shaved off the forests of Southern Mindanao and in Caraga, and 30 years after big mining companies struck in gold-rich towns of Comval and Davao Oriental.

Meantime, the NPA assures the safety and security of all well-meaning individuals and private entities that wish to assist Pablo victims; thus there is no need for them to ask the military and the police to be their bodyguard or defense convoy. As the NPA is on unilateral ceasefire, the NPA enjoins the AFP units participating in relief and rehabilitation activities in the affected areas to be unarmed, not combat-ready and to desist from conducting intelligence activities. While the NPA will temporarily stop launching tactical offensives against its legitimate military targets, it will remain active in defending itself from the enemy's overt and covert operations.

As the impact of typhoon Pablo will be felt for a long time and recovery nowhere in sight, the NPA urges the people to struggle to make the forest plunderers and inept LGU officials be held accountable for the tragedy. Now, more than ever, the people's war for social justice and emancipation from capitalist/landlord exploitation is advancing in the face of extreme crisis and state neglect.  Recovery of damaged farmlands, regeneration of denuded mountains, and rebuilding of social infrastructures are pressing tasks that the people must endeavor. The answer to the cries of the masses lies in the genuine land reform and state subsidy.  The NPA and the people's democratic government will persevere in serving the people in the guerilla bases and affected communities and implement its agrarian revolution program in applicable areas.*

(Sgd.) Rigoberto F. Sanchez


Bisaya  Version:

Ceasefire sa BHB sa Davao region gipahigayon isip tubag sa grabeng krisis sa Comval, Dav Or, mga utlanan sa Caraga

Rigoberto Sanchez
NPA Southern Mindanao Regional Operations Command (Merardo Arce Command)

December 15, 2012

Pinasikad sa desisyon sa National Democratic Front Mindanao nga magpatuman og 29-ka adlaw nga kaugalingong ceasefire aron tabangan ang mga nabiktima sa bagyong Pablo, ang Merardo Arce Command-Southern Mindanao Regional Operations Command New People’s Army magpahigayon og Suspension of Offensive Military Operations batok sa AFP/PNP/Paramilitar nga mga pwersa diha sa mga langkob nga mga probinsya sa Davao Oriental, Compostela Valley, Davao City, Davao del Norte, Lingig sa Surigao del SUr, ug sa mga munisipyo sa Trento, Veruela, Loreto ug Sta. Josefa sa Agusan del Sur. Ang ceasefire sa BHB sa Southern Mindanao gilangkob bisan ang mga erya nga wala natandog sa trahedya sa Disyembre 4 aron matabangan ang pagtubag sa kahimtang sa hilabihang kalisud nga krisis nga nasinati sa mga mag-uuma, Lumad, mamumuo ug kabus nga molupyo sa mga apektadong lugar.

Sa milabayng 11 ka adlaw, ang mga yunit sa BHB sa mga apektadong lugar nagbag-o sa ilang mga giplanohang mga gimbuhaton ug hinanaling mitubag sa panginahanglan sa masa. Samtang giigo sa kusog nga hangin ang mga balay ug mga punuan sa kalasangan, ang mga BHB anaa kuyog sa masa nga naningkamot nga mabuhi ug mahimong luwas sa peligro sa bagyo. Pipila ka mga Pulang Manggugubat ang nasamdan, ang uban seryosong naigo, apan walay namatay subay sa mga taho. Unom ka oras human ang bagyo, gisurbey sa BHB ang ilang duol nga komunidad, nag-abag sa mga naghagulhol nga mga nawad-an og asawa/bana, amahan/inahan, nitabang pagsalbar sa mga biktima, ug gibahin-bahin ang mga suplayng pagkaon sa yunit ngadto sa mga apektadong masa. Ang ubang BHB nagpanday sa mga naggubang mga balay ug nagkaykay sa mga butang gikan sa nangahagsa aron pwede pa kining ipanday sa mga nadaut nga atop ug mga bongbong. Ang mga babayeng BHB nagpahigayon og psychosocial therapy sa mga bata nga nasakitan; ila usab gihatagan og kahamugaway ang mga katigulangan—sila kadtong nakuratan tungod wala sila sukad nakasinati og grabeng bagyo. Bisan ang mga pamilya sa mga Pulang Manggugubat labihan naapektuhan, ilang mga balay nangaguba, ilang mga uma napayhag.

Nakaamgo ang BHB sa rehiyon sa grabeng krisis nga nagakahitabo sa 24 ka lungsod nga langkob niini, sa kapin ikatulo sa mga rebolusyonaryong pwersa, sa kapin usa ka milyon nga mga mag-uuma, mamumuo, Lumad, ug mga ordinaryong kabus sa duha sa hilabihan ka naigo nga mga probinsya sa Compostela Valley ug Davao Oriental.

Ang nasudnong kalamidad nga bagyong Pablo wala lang nipatay sa kapin libong katawhan ug nihanaw sa pinuy-anan sa gatus ka libuhang masa nga anaa sa mga evacuation center o nagpunsisok sa mga temporaryong silonganan sa mga lagyong mga baryo. Niresulta ang Pablo sa usa ka estado sa hilabihang kalisud nga krisis sa dakong bahin sa Southern Mindanao ug sa mga utlanan nga mga munisipyo, tungod gibungkag niini ang tanang kakuhaan sa panginabuhian sa katawhan. Kung lantawon ang mga apektadong mga lugar, makita ang mga gigutom nga mga tawo nga nabuhi pinaagi sa mga relief goods, mga mingaw ug hawan nga bukid, naughang tinubdan sa tubig, hugaw nga suba, napusgay nga mga gi-ayumayum o sementado nga mga tulay o mga hanging bridge, mga naputol nga lubi ug sagingan, ug ang mga awaaw nga mga kaumahan.

Ang mga planta sa bulawan sa Diwalwal, mga packing plant sa mga dagkong kumpanya sa saging sa Compostela, ug mga imprastruktura alang sa industriya sa lubi sa Davao Oriental karon tanan nagsirado tungod sa kawalay kuryente ug nangatumpag nga mga istraktura. Kini miresulta sa kawalay trabaho ug pag-ilaid sa tumang kapit-os sa mga pamilya sa gatus ka libuhan nga mga mamumuong panguma, mga trabahante sa mina, ug mga mag-uuma sa lubi. Ang mga desperadong masa nagransak na sa warehouse alang sa bugas sa NFA, nagbarikada na sa karsada aron pugson ang mga lumalabay nga binlan sila og hinabang, naglimos ang pipila, ug nangaykay na sa mga dapog sa sinalibay para mapanday ang ilang mga guba nga balay.

sa laktud, ang trahedya sa Disyembre 4 nibag-o sa ekonomiya sa Comval/Davao Oriental gikan sa atrasado, pang-eksport nga ekonomiya ngadto sa usa ka kahimtang diin ang katawhan nabuhi na pinaagi sa gamayng sustento, ug anaa sa labihan ka kalisud nga krisis nga may dakong pang-ekonomiya ug katilingbanong hapak.

Ug walay hinanaling kasulbaran ang makita sa katawhan. Sa milabayng 11 ka adlaw, ang gipakita hinuon sa rehimeng US-Aquino mao ang pagpanguna sa AFP diha sa operesyong relief ug retrieval ilalom sa Oplan Bayanihan. Gitas-an pa sa rehimen ang ihap sa mga sundalo ug pulis sa mga apektadong lugar, diin bisan wala pa ang bagyong Pablo daan na kining militarisado. Makalilisang tan-awon nga samtang ang AFP maoy yawe nga kasangkapan sa pila ka dekada sa mga dagkong minahan ug logging nga mga kumpanya diha sa pugos nga pagpahawa sa mga Lumad ug mga mag-uuma sa komunidad, karon, nagtakuban kini isip tigsulbad sa problema sa kalamidad ug mga bayani sa katawhan. Tataw nga gisulayan sa AFP nga akup-akupon ang mga rekurso sa relief ug rehabilitation isip mga kintahay tigkuyog ug tigpatuman sa paghatag og hinabang gikan sa reaksyonaryong gobyerno ug pribadong organisasyon. Nakigkonsabo ang AFP sa tropang militar sa US diha sa pagtabang sa mga biktima sa Pablo, nga tataw nga pagyatak sa atong nasudnong soberenya.

Ang rehimeng US-Aquino haskang paningkamot nga ipahupa ang kayugot ug nagkakusog nga mulo sa mga biktima ug ang ilang pamilya, pinaagi sa pagpagawas og pudyot nga pondo. Ang mga rekursong gibuhian sa gobyerno paigo lang sa pipila ka adlaw ug dili kapaigo pakaonon ang minilyong katawo nga naigo ni Pablo sa tibuok nasud. Ang rehimen wala man lang nikutay sa mayoryang gigutom nga mga tawo nga nagpuyo sa bukid ug lagyo nga mga lugar.

Ang mas samot pa, ang gobyernong Aquino wala nanumbaling sa panawagan aron undangon ang dinagkong pagmina ug operisyong logging, ang pagbasura sa Mining Act of 1995 ug ang pagpatuman sa total ban sa dagkong operisyon sa logging. Pakyas kini sa pagpunting sa tinuod nga hinungdan sa Pablo ug ang epekto niini: ang imperyalistang pagpangawkaw sa mga natural nga kalasangan ug sa dakong pag-usab sa klima isip direktang resulta sa pagbuga sa dakong gidaghanun sa carbon dioxide ug greenhouse gas sa kahanginan gikan sa hakug sa enerhiya nga mga monopolyong kapitalistang industriya. Ang walay puas nga pagkaupaw sa kalasangan ug ang pagbuga sa mga dagkong industriya sa tibuok kalibutan maoy hinungdan sa kadaut sa Pablo. Makaguol nga ang katawhan ang nibayad og dakong bili 50 ka tuig human giupaw sa mga dagkong kumpanya sa logging sama sa Valma ug PICOP ang lapad nga kabukiran sa Southern Mindanao ug sa Caraga, ug 30 ka tuig human ang mga dagkong minahan nikutkut sa mga mabulawang mga munisipyo sa Comval ug Davao Oriental.

Sa pikas bahin, gipasalig sa BHB nga luwas nga makapahigayon ang mga tawo ug pribadong organisasyon nga buot mutabang sa mga biktima sa Pablo: busa walay panginahanglan nga sila muhangyo pa sa AFP ug sa pulis nga ilang mahimong bodyguard o tigbantay. Samtang ang BHB anaa sa kaugalingong ceasefire, gipahimangnoan sa BHB ang AFP nga dili magdala og armas,dili magposturang andam sa pakigsangka ug dili magpahigayon og pagpanitik kon ugaling sila maghatag og relief sa mga erya. Bisan nag-undang ang BHB sa pagpatuman og taktikal nga opensiba batok sa lehitimong target militar, magpabilin kining aktibo sa pagpanalipod sa kaugalingon batok sa dayag ug dili dayag nga operisyon sa kaaway.

Ang hapak sa bagyong Pablo mabati pa sa taas nga panahon, ug ang rekoberi dili dayon mahuman. Busa, ginaawhag sa BHB ang katawhan nga makigbisog aron patubagon ang mga tigpangawkaw sa kalasangan ug mga inutil nga mga opisyales sa LGU nga sad-an niining trahedya. Karon, mas tataw pa nga ang gubat sa katawhan alang sa katilingabanong hustisya ug kalingkawasan gikan sa pandaugdaug sa kapitalista ug agalong yutaan, nagaasdang atubangan sa grabeng krisis ug kawalay pagtagad sa estado. Ang pagpahibalik sa kahimtang sa mga nadaut nga mga umahan, ang pagtubo balik sa naupaw nga kalasangan, ug ang pagtukod balik sa mga kinahanglang imprastraktura maoy mga nag-unang mga tahas nga angay pakigbisogan sa katawhan. Ang tubag sa pangandoy sa masa anaa sa tinuod nga reporma sa yuta ug subsidyo gikan sa estado. Ang BHB ug ang demokratikong gobyerno sa katawhan malahutayon nga mualagad sa katawhan sa mga baseng gerilya ug mga apektadong komunidad, ug ipatuman ang programa sa rebolusyong agraryo sa mga lugar diin kini nahaum.