Palakasin ang sigaw ng sambayanang Pilipino para sa makabayan at demokratikong pagbabago sa ekonomya

Partido Komunista ng Pilipinas
Hunyo 25, 2013

Translation: Amplify the Filipino people’s aspirations for nationalist and democratic economics

Sa utos ng mga imperyalistang US at ng International Monetary Fund at ng World Bank (IMF-WB), ipinatutupad ng rehimeng Aquino ang mga patakarang nagpapanatili ng pamalagiang krisis ng ekonomyang malakolonyal at malapyudal. Sa pagtangging tuparin ang mga batayang reporma upang itatag ang isang pambansang ekonomyang nakatatayo-sa-sarili, moderno at masigla,  hinahayaan lamang ng rehimeng Aquino ang ibayong paglala ng ekonomya ng Pilipinas at ng malawakang pagkawasak ng mga produktibong pwersa.

Ang ipinangangalandakan ni Aquino na “mabilis na paglago ng ekonomya” ay pawang retoriko na walang kabuhulan sa sambayanang Pilipino. Para sa masang anakpawis na mga manggagawa at magsasaka, hindi mapasusubaliang nakalubog sa krisis ang ekonomya ng Pilipinas. Kinatatangian ito ng malalang kawalan ng lupa at konsentrasyon ng lupain sa malalaking panginoong maylupa at mga may-ari ng mga plantasyon, ng matinding kawalan ng hanapbuhay at malawakang pangingibang-bansa ng mga manggagawa.



Ang sosyo-ekonomikong kalagayan ng mamamayan

Patuloy na nakalugmok ang mayorya ng sambayanang Pilipino sa malubhang kalagayang sosyo-ekonomiko. Araw-araw nilang dinaranas ang gutom, kahirapan at sakit. Kulang na kulang ang kita ng masang anakpawis habang patuloy na tumataas ang gastos sa pagkain, damit, transportasyon, edukasyon, gamot, serbisyong pangkalusugan at iba pang saligang pangangailangan. Ang upisyal na sahod na P456/araw sa National Capital Region ay mas mallit nang kalahati sa arawang gastos na P1,000-P1,200 para mabuhay ang isang anim-kataong pamilya. Nilalabag ng higit sa kalahti ng mga empresa sa NCR ang batas sa minimum na sahod, at umaabot naman sa mahigit 80% sa Southern Tagalog. Kabilang sa mga lumalabag dito ay ang ipinagmamalaking mga kumpanya sa call center.

Mariing tinutulan ng rehimeng Aquino ang malaon nang iginigiit na subtansyal na pagtataas ng sahod. Sa halip, isinulong pa nito ang pagpapatupad ng dalawang andanang sistema ng sahuran na lalong nagbabaklas sa sistema ng pambansang minimum na sahod sa pamamagitan ng pagpapako ng bayad sa mga manggagawa sa tinaguriang sagad na sahod na arbitraryong itinatakda batay sa diumanong lokal na kalagayan. Iginagawad sa mga kapitalista ang pribilehiyong ibigay ang sahod sa produktibidad sang-ayon sa kanilang kapritso upang lalong pigain ang mga manggagawa at maliliit at panggitnang propesyunal sa pamamagitan ng mas malalalang anyo ng pagsasamantala at pang-aapi gamit ang iba't ibang anyo ng pleksibleng kaayusan sa paggawa.

Patuloy na bumabagsak ang kita sa kanayunan bunsod ng lumalaganap na kawalan ng lupa, ng napakababang sahod ng mga manggagawang bukid at ng pagbagsak ng presyo sa bukid ng palay, kopra, abaka at iba pang produktong agrikultural. Ang mga nagbubungkal na magbubukid ay dumaranas ng labis-labis na pyudal na upa sa lupa na umaabot nang hanggang 70% ng kabuuang ani matapos nilang balikatin ang gastos sa produksyon. Malawak ang pagpapalayas sa mga magsasaka at mga pambansang minorya dahil sa pagpasok ng mga kumpanya sa pagmimina, ng malalaking plantasyong agribisnes at ng mga proyektong pangkalakalan at panturismo. Napalalayas ang maralitang mangingisda sa kanilang pangisdaan ng malalaking komersyal na dayuhang kumpanya sa pangingisda.

Talamak ang suliranin ng kawalang hanapbuhay. Tumataas ang bilang ng mga manggagawang walang trabaho bunga ng kawalan ng kaunlarang industriyal at malawakang kawalan ng lupa. Mapanlinlang na inilalagay ng gubyerno ang tantos ng kawalang-hanapbuhay sa 7.5% nitong Abril (tumaas mula sa 6.9% noong Abril 2012). Minamanipula ng rehimeng Aquino ang datos ng kawalang hanapbuhay sa pamamagitan ng pagpapakitid ng depinisyon ng pwersa sa paggawa upang pababain ang baseng bilang nito; at sa pamamagitan ng mas liberal na mga depinisyon ng mayroon o kulang sa trabaho upang palobohin naman ang kanilang bilang. Sa pinakahuling mga independyenteng sarbey, ang kawalang hanapbuhay ay nasa pagitan ng 20-25%.

Ang aktwal na sidhi ng malalang suliranin sa kawalang trabaho ay ibayo pang tinatabingan ng patuloy na paghugos ng mga manggagawa palabas ng bansa. Ang grabeng problema ng pangingibang-bansa ng mga manggagawa ay pinatitingkad ng katotohanang ang bilang ng mga Pilipinong nagtatrabaho sa ibang bansa ay 10% na ng kabuuang populasyon. Dinaranas ng mga kontraktwal na migranteng manggagawa ang pinakamalalalang anyo ng pang-aapi at pagsasamantala. Sobrang binabarat ang pasahod. Kinakaharap nila ang matitinding diskriminasyon sa lahi at anti-migrante na bunsod ng lokal na krisis ng mga bansang pinagtatrabahuhan nila. Pinatunayan mismo ng rehimeng Aquino ang ganap na pagkainutil nito sa pagtatanggol at pagsusulong ng mga karapatan at kagalingan ng mga migranteng manggagawang Pilipino. Nakatakdang lumala pa ang kawalang-hanapbuhay sa Pilipinas habang napipilitang umuwi ang mga migranteng manggagawa na nasa ibang bansa dahil nasa krisis din ang kanilang pinagtatrabahuhang bansa.

Paparami ang mga pamilyang Pilipinong nasa panggitnang saray na inilulubog ng malaganap na krisis sosyo-ekonomiko. Walang sapat na oportunidad sa trabaho para sa mga nakapagtapos ng kolehiyo maliban sa mababang uri at pansamantalang hanapbuhay sa mga call center o sa ibang bansa. Walang mga oportunidad na makapagtipon ng kapital kundi sa mga kumpanyang nakasandig sa import, maliliit na negosyo sa pagtitingi o sa mga empresang nakatutok sa serbisyo.

Nangangabulok ang kalagayan sa pamumuhay ng malawak na masa ng Pilipinong anakpawis. Sa kalunsuran, konsentrado sila sa malalaking kolonya ng mga maralita na salat sa pampublikong serbisyo at mapanganib sa sunog. Paparaming bilang ng mamamayan ang nakatira sa ilalim ng mga tulay, sa ilalim ng mga tulay-tawiran , sa mga palengke, mga kariton, mga plasa at parke. Sa kanayunan, nakatira ang mga maralitang magsasaka sa mga sumusuray na kubo na mapanganib sa mga natural na kalamidad. Buu-buong mga komunidad ang nasa mga lugar na peligroso sa baha at pagguho ng lupa.

Mabilis na nauuk-ok ang pampublikong imprastruktura sa edukasyon habang binabawasan ng rehimeng Aquino ang panlipunang gastusin para rito. Ang upisyal na pagtaya ng rehimeng Aquino sa kakulangan ng mga guro (46,000) at silid-aralan (33,000) ay kulang pa nga dahil ang mga pampublikong paaralan ay bumaling na sa doble o tripleng relyebo ng oras sa pagtuturo taliwas sa kapakanan ng mga estudyante at kalidad ng pagtuturo. Patuloy na ginaganyak ng reaksyunaryong gubyerno ang komersyalisasyon ng edukasyon. Patuloy ang pagtaas ng matrikula nang halos 10-15% taun-taon. Walang ginagawa ang gubyerno para harapin ang kawalang katarungan sa daanlibong mga pamilyang nabiktima ng tinatawag na mga kumpanya sa "pre-need" na nagtakas ng milyun-milyong salaping pag-aari ng mamamayang pinamuhunan para sa kanilang "planong pang-edukasyon".

Dinaranas ng sambayanang Pilipino ang pagkabulok ng pampublikong serbisyong pangkalusugan. Masyadong mahal ang mga pribadong pasilidad-medikal liban kung gagamit ng mga pribadong segurong pangkalusugan na suportado ng estado. Regular na lumalaganap ang mga epidemya ng dengue, leptospirosis, kolera, pagtatae, sakit sa baga at iba pa na resulta ng kawalan ng malinis na tubig at sanitasyong publiko at pangkalahatang pagkabulok ng kalunsuran. Lampas sa pagbibigay ng abiso at babala sa publiko, hindi kayang harapin at pigilan ng mumurahing serbisyong pangkalusugan at obras publikas ng gubyerno ang mga gayong epidemya.

Taun-taon, ilampung libo ang nagiging biktima ng magkakasunod na natural at likhangtaong mga kalamidad na dulot ng malalang pagkawasak ng kapaligiran. Dinaranas nila ang papalala at madalas na pagbaha, pagguho ng lupa at pagragasa ng putik na hindi lamang nagsasapanganib sa kanilang buhay, kundi wumawasak at humahadlang pa sa kanilang kabuhayan at nagdudulot ng gutom at sakit. Kung tutuusi'y biktima sila ng mga baluktot na prayoridad sa ekonomya ng reaksyunaryong gubyerno na aktibong nag-eendorso ng pagtotroso, ng mga operasyon ng pagmimina at plantasyon maging ng malawakang konstruksyon ng mga mall at iba pang establisimyentong pangkomersyo na ganap na nagbabalewala sa masamang epekto sa kapaligiran at kagalingan ng mamamayan. Ibayo pang dinaranas ng mga biktima ng kalamidad ang kainutilan ng reaksyunaryong gubyerno sa pagbibigay ng makabuluhang pantawid-kalamidad at  rehabilitasyon. Binawasan pa ng rehimeng Aquino ang paggastos para sa paghahanda sa mga sakuna. Lulong naman ang social welfare dapartment (departamento para sa kagalingang panlipunan) sa burukratikong korapsyon.

PR economics: Puro palabas si Aquino sa usapin ng ekonomya

Nitong nakaraang tatlong taon, walang ibang ginawa si Aquino at ang kanyang mga teknoratang sinanay ng IMF kundi ang PR* economics na kinabibilangan ng mga kampanya sa midya at publisidad upang palabasing "mabilis na paglago ng ekonomya" ang totoo'y malalang krisis sosyo-ekonomiko. Abala ang kanyang mga tagalubid ng kasinungalingan sa pagtatambol ng mga pili at dinuktor na mga estadistika para likhain ang ilusyon ng paglago ng ekonomya. Layon ng PR economics ni Aquino na ilihis ang atensyon ng mamamayan mula sa kanilang kalunus-lunos na kalagayang pang-ekonomya para ipatanggap ang mga pangako ng tinaguriang "inclusive growth," (o “paglagong kasabay ang mamamayan”) na walang ipinagkaiba sa "trickle down" economics (o “paglagong aabot din sa mamamayan”) na propaganda ng nakaraang rehimeng Arroyo.

Sa suporta ng US, ginagamit ng naghaharing pangkating Aquino ang makinarya ng dilawang midya na pinangangasiwaan ng mga kapatid ni Aquino at malalapit na kaibigan ng angkang Aquino-Cojuangco at kinabibilangan ng mga opinion writers, mga publisador, mamamahayag, pambalitang website, mga kumpanya sa pagsasarbey, mga IT network para sa eleksyon, mga blogs at mga tauhan sa social media. Ipinangangalandakan nila ang mataas na tantos ng popularidad at suporta kay Aquino. Araw-araw nilang pinangangasiwaan at kinukumpuni ang katayuan sa publiko ng rehimeng Aquino.

Pinagtatakpan nila ang burukratikong kapitalistang korapsyon sa pamamagitan ng paulit-ulit na pagkanta tungkol sa "mabuting pamamahala" ni Aquino. Sinasamantala nila maging ang malaganap na pagtingin ng publiko sa pagiging mahina ng ulo ni Aquino sa pagpapakalat ng linyang "di baleng tanga, hindi naman korap." Patuloy silang bumabato ng mga propagandang anti-korapsyong laban sa nakaraang rehimeng Arroyo. Ang kalkuladong layunin ay mailayo ang atensyon sa mga malakihang korapsyon at anomalya ng rehimeng Aquino na kinasasangkutan ng paggamit ng burukatikong pribilehiyo ng paggagawad ng malalaking kontrata sa imprastruktura sa malalapit na kamag-anak ni Aquino, mga tagasuporta at mga kaibigan. Patuloy na sinasaklot ng malawakang korapsyon ang burukrasya ng gubyerno lalung-lalo na sa Department of Education, Department of Public Works, Bureau of Customs at sa Department of Social Welfare and Development.

Ipinagyayabang ng mga PR manager ni Aquino ang 7.9% na paglago sa unang kwarto ng 2013 at ipinangangalandakang resulta ito ng kanyang "mabuting pamamahala." Ang malinaw na katotohanan ay ang "pinakamabilis na tantos ng paglago sa Asia" ay nakamit lamang sa pamamagitan ng artipisyal at minsanang malaking pagbuhos ng paggasta ng gubyerno sa pampublikong konstruksyon (45.6% na paglaki) matapos na ilang taon itong inipit. Nagawa ang paglaki ng paggasta ng gubyerno bilang bahagi ng estratehiya sa eleksyon ng rehimeng Aquino at sa pakikipagsosyo sa pribadong konstruksyon na lumaki nang 30.7%. Ang tinaguriang paglago sa unang kwarto ng 2013 ay ibayo pang pinalaki ng malawakang gastos sa eleksyon.

Alinsunod sa dogmang "ulit-ulitin ang isang malaking kasinungalingan hanggang paniwalaan ito ng mamamayan," walang katapusang ipinangangalandakan ni Aquino na nabawasan na ang kahirapan sa pamamagitan ng programang tinaguriang  “conditional cash transfer” na hindi naman hinaharap ang mas malaking problema ng kawalang-lupa, mababang sahod, pagtaas ng presyo ng mga bilihin, kakulangan sa trabaho at iba pa. Nakatutok ang mga publisista ni Aquino sa pagtatakip sa tindi ng kahirapan sa pamamagitan ng walang katapusang pagpapalabas ng mga pahayag sa midya. Ang programang ito na pinopondohan ng World Bank na sinimulan sa ilalim ng rehimeng Arroyo ay malaganap na itinatambol bilang solusyon ni Aquino sa kahirapan. Ginagamit ang programa sa pamumudmod ng salapi bilang instrumento sa programang  “counter-insurgency” sa pagbabawal sa mga tumatanggap nito na lumahok sa mga organisasyong nagdadala ng mga layuning progresibo at demokratiko. Ang pondong ito'y kinukulimbat ng mga korap na upisyal ng gubyerno at militar. Nakatakdang magtapos ang P30-40 bilyong programang ito sa 2015 kasabay ng pagtatapos din ng pagpopondo rito ng World Bank.

Para pagtakpan ang lawak ng kawalang-hanapbuhay sa Pilipinas, ginaya ng mga tagapagsinungaling ni Aquino ang mga media managers ng gubyernong US sa pamamagitan ng pagtatambol ng tinaguriang "skills mismatch problem" (suliranin ng di pagtutugma ng kasanayan sa trabaho). Ito ay halang na pagtatangkang isisi sa mga manggagawa ang malalang suliranin ng kawalang hanapbuhay at pagtakpan ang katotohanang patuloy na nakasadsad at lumulubha ang ekonomya ng Pilipinas. Dagdag pa, nilalayon nitong bigyang-matwid ang pagpapatupad ng programang K-12 na magtatransporma sa sistema sa edukasyon tungo sa  malaking “training camp” para lumikha ng murang mga manggagawa na may mababang antas ng kasanayan na kailangan ng mga dayuhang mamumuhunan.

Regular na tumutungo sa midya ang mga upisyal ni Aquino para ipahayag ang pagkakaroon ng ilampung libong "oportunidad sa trabaho" sa mga iniisponsor ng gubyernong mga "job fair" kahit wala namang malakihang rekrutment ng mga kumpanya. Sa kulang-kulang na 9,000 tumungo sa "job fair" noong Hunyo 12 para maghanap ng trabaho, 500 lamang ang natanggap. Kung mayroon talagang malaking pangangailangan ng mga manggagawa, mag-aagawan ang mga kumpanyang ito at mag-aalok ng mas malaking sweldo sa diumanong kakaunting bulto ng mga manggagawa. Taliwas dito, nagkakaroon ng iba-ibang iskema sa pleksibleng paggawa ang mga kumpanya para ibaba ang sahod habang nagtatampisaw sa patuloy na lumalaking dagat ng mga manggagawang walang trabaho.

Nahuhumaling si Aquino sa paghahabol ng positibong “credit rating” o grado sa pangungutang upang maipagmayabang ang Pilipinas bilang paraiso para sa mga dayuhang mamumuhunan. Sukdulang inipit ni Aquino ang mga gastusin ng gubyerno mula 2010 hanggang maagang bahagi ng 2012 kahit manamlay ang ekonomya para lamang paliitin ang pampublikong depisit at mailarawan ang bansa bilang karapat-dapat sa pautang. Noong 2011, nagsinungaling pa itong ang Pilipinas ay isa nang bansang nagpapautang matapos na malisyosong ilarawan ang $1 bilyong obligasyong kontribusyon nito sa IMF bilang pautang.

Ang totoo, sige ang pangungutang ng gubyernong Aquino. Nagbenta ito ng 10- at 25-taong bono ng gubyerno noong Setyembre 2010 ($1 bilyon), noong Enero 2011 ($1.25 bilyon) at noong Nobyembre 2012 ($500 milyon). Nakatakda pa itong mangutang ng kulang-kulang $1 bilyon ngayong taon para sa kinakailangang pagseserbisyo sa utang. Sa pagtatapos ng 2013, ang kabuuang utang ng gubyerno ng Pilipinas ay tinatayang aabot na sa P5.78 trilyon.

Nag-iingay ang mga teknokrata at pulitiko ng naghaharing uri hinggil sa pang-aakit sa direktang dayuhang pamumuhunan upang harapin ang masidhing suliranin ng kawalang-hanapbuhay. Plano pa nilang magpatupad ng mas matitinding patakaran sa liberalisasyon na ibayong magpapababa ng sahod ng mga manggagawa bilang insentibo. Walang puknat ang mga usap-usapan hinggil sa pag-amyenda ng konstitusyon ng 1987 upang tanggalin ang mga pagbabawal sa pagmamay-ari ng dayuhan ng mga lupain at sa 100% pag-aari ng mga lokal na empresa.

Inilalarawan ang makabayang kahilingan para sa pambansang industriyalisasyon bilang “lipas na.” Ang totoo, ang lipas na't palsong modelo ay yaong programa ni Aquino sa ekonomya na nakaasa sa dayuhang pamumuhunan, nakasandig sa dayuhang pangungutang at nakatuon sa eksport. Pareho pa rin sa saligan ang balangkas sa ekonomya ng nakaraang sampung gubyerno mula pa noong dekada 1940 na bigong magpaunlad ng isang ekonomyang nakatatayo-sa-sarili at progresibo. Ang produksyong nakatuon sa eksport (semiconductor at mga bahaging elektroniko, wiring sets, pag-asembol ng bahagi ng mga kotse) na tinaguriang direktang dayuhang pamumuhunan ay ganap na nakahiwalay sa iba pang bahagi ng ekonomya.

Nananatili pa ring nagmumula sa anyo ng hot money o portfolio investment (ispekulatibong pamumuhunan) para sa dagliang tubo ang malaking bahagi ng dayuhang pamumuhunan sa Pilipinas. Mula nitong maagang bahagi ng taon, gumawa ng malaking istorya si Aquino at ang kanyang mga ispeyalista sa PR hinggil sa mataas na rekord ng kalakalan sa Philippine Stock Exchange. Noong Enero 2013 lamang, tumaas nang 120% ang bagong dayong portfolio investment. Gayunpaman, matapos isagad ang PSE sa bagong rurok na halos 7,400 puntos noong Mayo, pinagbebenta naman ng mga dayuhang nangapital at kinuha ang kanilang puhunan at iniuwi ang kita na humatak pababa naman sa PSE nang halos 6,100 puntos noong kalagitnaan ng Hunyo na naging sanhi ng matarik na debalwasyon ng piso bunga ng paglaki ng demand ng iniuuwing hot money na kailangang muling maipalit sa dolyar.

Tulad ng inaasahan, minaliit ng tagapagsalita ni Aquino ang malawakang pag-atras ng hot money ng dayuhan at nagpahayag na ito ay pansamatalang pag-urong lamang at "nananatiling matatag ang mga pundasyon ng ekonomya."

Ang mithiin para sa makabayan at demokratikong ekonomya

Sa gitna ng malalang krisis sa ekonomya, dapat palakasin ng sambayanang Pilipino ang kanilang sigaw para sa makabayan at demokratikong mga patakarang pang-ekonomya. Dapat puspusan nilang ilantad at kundenahin ang atrasado at kontra-kaunlarang dogma ng mga aral-sa-IMF na teknokrata ng naghaharing reaksyunaryong estado na nagsisilbing balangkas para sa anti-mamamayan, antinasyunal at anti-demokratikong mga patakaran sa ekonomya. Dapat nilang ilunsad ang mga demokratikong pakikibakang masa at armadong paglaban sa kanayunan upang labanan ang mga patakaran at hakbangin sa liberalisasyon, pribatisasyon, deregulasyon at denasyunalisasyon ng rehimeng Aquino.

Ang sigaw para sa tunay na reporma sa lupa ang pangunahing demokratikong sosyo-ekonomikong kahilingan ng sambayanang Pilipino. Layunin nitong makamit ang panlipunang paglaya ng mayorya ng sambayanang Pilipino na binubuo ng mga magsasakang wala  o kulang sa lupa at mga manggagawang bukid mula sa pinakamasasahol na anyo ng pyudal at malapyudal na pagsasamantala. Kinabibilangan ito pangunahin ng pagdurog sa monopolyo sa lupa at ng demokratikong pamamahagi ng lupa sa mga nagbubungkal. Nilalayon nitong pakawalan ang produktibo at ekonomikong enerhiya sa kanayunan sa pamamagitan ng pagbibigay sa bulto ng mga tagapaglikha sa agrikultura ng kontrol sa mga kasangkapan sa produksyon. Ang pagpapataas ng produktibidad ay ibayong makakamit sa pamamagitan ng kooperasyon sa trabaho, pagkakaroon ng irigasyon at iba pang pamproduksyong imprastruktura at ng paglalapat ng mekanisasyon bilang panimulang hakbang sa sosyalistang transpormasyon ng agrikultura.

Sa ilalim ng isang tunay na demokratikong rehimen, makukumpleto sa saligan ang reporma sa lupa sa Pilipinas sa loob ng isa o dalawang taon. Sa ilalim ng estadong pinangingibabawan ng panginoong maylupa, ipinatupad ang iba't ibang programa ng huwad na reporma sa lupa sa Pilipinas mula pa noong dekada 1930 hanggang sa pinakahuling Comprehensive Agrarian Reform Program (1988) at sa ekstensyon nito simula noong 2009. Matapos ang mahigit kalahating siglo ng huwad na mga programa sa reporma sa lupa, nananatili pa ring dominanteng uri ang uring panginoong maylupa kasama ng malalaking burgesya kumprador at kanilang katuwang na mga dayuhang monopolyo kapitalista. Mula nang maupo sa poder noong 2010, hinadlangan ng gubyerno ng panginoong maylupang si Benigno Aquino III ang pamamahagi ng lupa sa 6,500-ektaryang Hacienda Luisita ng angkang Cojuangco-Aquino.

Taliwas sa sigaw para sa reporma sa lupa, ang malalawak na lupain ay pinahintulutan ng rehimeng Aquino, maging ng lahat ng nakaraang mga rehimen na dominahan at kontrolin ng malalaking panginoong maylupa, mga kumpanya sa real estate, mga dayuhang kumpanya sa pagmimina, plantasyon at malalaking korporasyong agribisnes at mga lokal na katuwang nila. Ang mga magsasakang tinaguriang benepisyaryo ng repormang agraryo ay lubusang nawalan ng kontrol sa kanilang lupa bunga ng hindi masustineng pagbabayad ng pabigat na amortisasyon o ng malawakang pagpapalit-gamit ng lupa para sa mga proyektong pang-real estate at pangkomersyo. Napananatili o nakakamkam ng malalaking panginoong maylupa at mga may-ari ng plantasyon ang monopolyong kontrol sa malalaking tipak ng lupain na nagtutulak sa mga magsasakang sumapi sa huwad na kooperatibang inorganisa ng gubyerno na ginagamit upang organisahin ang produksyon ng mga pananim pang-eksport.

Iginigiit ng sambayanang Pilipino na wakasan ang di demokratikong hakbangin ng pagtitipid at pagkakaltas sa mga gastusing panlipunan na ipinatutupad ng rehimeng Aquino sang-ayon sa dikta ng IMF-WB. Iginigiit nila ang mas malaking subsidyo ng estado para sa pampublikong edukasyon hanggang sa antas ng kolehiyo. Iginigiit nila ang mas malaking pondo para sa kalusugang publiko at ng pagpapahinto sa patakaran ng komersyalisasyon at pribatisasyon ng pampublikong mga ospital at ng panturismong programang pangkalusugan. Iginigiit nila ang pagwawakas sa demolisyon ng mga komunidad ng maralitang lunsod na naglalayong hawanin ang mamahaling lupain para sa kapakinabangan ng mga Ayala at iba pang malalaking kumpanya sa negosyo.

Ang paggigiit sa pambansang industriyalisasyon ang pangunahing makabayang kahilingan sa ekonomya ng sambayanang Pilipino. Iginigiit ng sambayanang Pilipino ang isang ekonomyang nakatatayo-sa-sarili na pangunahing nakatuon sa pagpapahusay ng materyal na kundisyon sa pamumuhay ng mamamayan. Dapat makapagbigay ang agrikultura at industriya sa sambayanang Pilipino ng murang pagkain, damit at iba pang batayang produktong pangkonsumo. Isinisigaw nila ang pagwawakas sa patakaran ng pagsisilbi sa pangangailangan ng mga dayuhang kumpanya para sa murang lakas paggawa, hilaw na materyales at mala-manupaktura.

Ang sustenidong modernisasyon ng isang ekonomyang nakatatayo-sa-sarili ay matatamo kung magsisilbi ang agrikultura bilang pundasyon, ang mabibigat na industriya bilang namumunong salik at ang magagaang industriya bilang tagapag-ugnay ng dalawa. Ito ang susing prinsipyong inilatag ng sosyalistang konstruksyon sa China mula pa noong maagang bahagi ng dekada 1950 na nagresulta sa dalawang dekada ng mabilis at balansyadong paglago.

Iginigiit ng sambayanang Pilipino ang pagtatayo ng industriya ng bakal para sa produksyon ng saligan at iba't ibang uri ng bakal. Iginigiit nila ang pagtatayo ng industriya ng kemikal, petrolyo, gamot, enerhiya, telekomunikasyon at iba pang batayang industriya. Minimithi nila ang pagtatayo ng isang makapangyarihang ekonomya na may kakayahang gumawa ng makina, barko at iba pang mabibigat na industriya. Iginigiit ng sambayanang Pilipino ang pagsasabansa ng industriya ng langis na kinabibilangan ng sentralisadong pagbili ng estado ng krudo, pagtatayo ng repineriya ng estado at mga pwesto para sa pagtitingi at ng kontrol ng gubyerno sa pagpepresyo.

Iginigiit nila ang pagtatatag ng industriyang magagaan para sa produksyon ng pagkain, tela at damit, mga produktong papel, sapatos at iba pang sapin sa paa, aplayans, muwebles, mga maliit na instrumento, makinaryang pang-agrikultura at iba pang produkto para sa indibidwal at produktibong konsumo. Iginigiit nila ang modernisasyon ng produksyong pang-agrikutura na kaakibat ng reporma sa lupa sa pamamagitan ng malawakang mekanisasyon.

Nitong nakaraang anim na dekada, tumangging magpaunlad ang naghaharing reaksyunaryong uri kahit ng mga saligang industriya. Hindi nakausad ang pagmamanupaktura sa Pilipinas lampas sa mga planta ng pag-aasembol na nakasandig sa imported na mga sangkap at ang produksyon ay nakatuon sa demand ng pamilihan sa eksport. Karamihan sa mga mala-manupaktura sa Pilipinas ay nakahiwalay sa kabuuang ekonomya. Gayundin, ang malakihang produksyong agrikultural at pangingisda ay kontrolado ng malalaking dayuhang agribisnes at nakatuon sa eksport. Walang pagpoproseso ng rekursong mineral lampas sa yugto ng ekstraksyon. Maliitan ang pagpoproseso ng pagkain at napakasaligan.

Sa halip na tugunan ang daing ng mamamayan para sa makabayang mga patakaran sa ekonomya, pinaaalagwa ng rehimeng Aquino ang mga pagsisikap para sa pagganyak ng mga dayuhang monopolyo kapitalista at mamumuhunan sa pamamagitan ng ibayong liberalisasyon ng mga patakaran sa pamumuhunan at kalakalan at sa pagbubukas ng mas maraming bahagi ng ekonomya sa dayuhang pagsasamantala. Nakatakdang lampasan ni Aquino ang lahat ng mga nakaraang rehimen sa pagpapababa ng sahod at sa ibayong liberalisasyon ng kalakalan at pamumuhunan sa mga nananatili pang bahagi ng ekonomya. Nitong nakaraang tatlong dekada, niliberalisa ng magkakasunod na papet na rehimen ang halos lahat ng aspeto ng lokal na ekonomya, mula sa pagbabangko hanggang sa tubig at iba pang pampublikong yutilidad, pagmimina, pamilihan ng salapi, transportasyon,  pagtitingi, agrikultura at iba pa.

Ang pag-iibayo ng mga patakaran sa liberalisasyon nitong nakaraang tatlong dekada ay naresulta sa halos ganap na pagkawasak ng lokal na negosyo at dominasyon naman ng malalaking dayuhang kapital sa lahat ng aspeto ng ekonomya. Dagdag pa, pagkaraan ng dalawang dekada matapos ang paglalansag sa pambasang sistema ng minimum na sahod, di pa napapantayan ang agwat ng arawang sahod ng mga manggagawa sa kanilang arawang gastos. Hindi sumulong  ang produksyong agrikultural na walang signipikanteng mekanisasyon mula noong dekada 1970.

Iginigiit ng sambayanang Pilipino na wakasan ang dayuhang dominasyon sa ekonomya na bumansot sa lokal na ekonomya hanggang sa malamanupaktura at ekstrasyon na lamang ng mga hilaw na materyales. Igingiit nilang suportahan ang pagbubuo ng lokal na kapital at wakasan ang ganap na pagsandig sa dayuhang pautang at dayuhang pamumuhunan. Iginigiit nila ang pantay na katayuan sa mga katuwang sa kalakalan.

Tagumpay ng digmang bayan bilang kundisyon sa reporma sa ekonomya

Ibayo pang kumikiling si Aquino sa kanyang mga imperyalistang amo para sa suportang pinansyal at militar sa harap ng malalang krisis ng malakolonyal at malapyudal na sistema. Winakasan ni Aquino ang usapang pangkapayapaan sa National Democratic Front of the Philippines na dapat sana ay patungo na sa yugto na pagtalakay ng mga krusyal na usapin sa mga repormang sosyo-ekonomiko. Dahil dito, iniwasan niya ang mga pampublikong debate at mga talakayan hinggil sa mga patakarang dinisenyo ng IMF na ipinatutupad ng kanyang rehimen.

Bumaling na si Aquino sa malupit na kampanya ng panunupil na nakatakdang maging mas brutal sa gitna ng papalalang kahirapan, desperasyon sa ekonomya at ng lumalakas na agos ng paglaban. Dumarami ang mga pang-aatake at mga paglabag sa karapatang-tao laban sa mga manggagawa, magsasaka, at iba pang sektor na naggigiit ng kanilang makabayan at demokratikong mga kahilingan.

Ang malinaw, hindi makakamit ang kahilingan ng sambayanang Pilipino para sa makabayan at demokratikong mga patakaran sa ekonomya sa ilalim ng reaksyunaryong papet na estado ng malalaking panginoong maylupa at malalaking burgesya kumprador. Habang lumalala ang krisis ng malakolonyal at malapyudal na sistema, lalo itong ipinagtatanggol ng mga reaksyunaryo.

Sa ganap na pambansang pagtatagumpay lamang ng demokratikong rebolusyong bayan iiral ang mga kundisyon para maisagawa ang makabayan at demokratikong reporma sa ekonomya sa Pilipinas. Ang gayong pangkalahatang saligang sosyo-ekonomikong reporma ay maipatutupad lamang sa pamamagitan ng isang demokratikong gubyernong bayan. Sa pamumuno ng Partido Komunista ng Pilipinas, may malalaking pagsulong na ang digmang bayan nitong nakaraang mga taon at tinatanaw ang ganap na tagumpay sa malapit na hinaharap.

Sa proseso ng paglulunsad ng digmang bayan, patuloy na susulong ang rebolusyonaryong kilusan sa reporma sa lupa sa buong bansa. Nakinabang na rito ang danlibong mga magsasaka. Bago makamit ang tagumpay sa buong bansa, ipinatutupad ng mga rebolusyonaryong pwersa ang minimum na programa sa reporma sa lupa na kinatatampukan pangunahin ng pagpapababa ng upa sa lupa sa pamamagitan ng kolektibong pagkumpronta sa kapangyarihan ng mga panginoong maylupa. Sa ilalim ng minimum na programa sa reporma sa lupa, sinisikap na itaas ang sahod ng mga manggagawang bukid, nagtatayo ng mga kolektibo sa paggawa at iba pang uri ng kooperasyon at pinatataas ang kita sa pamamagitan ng dagdag pang hanapbuhay.

Sa pamamagitan ng pag-oorganisa ng rebolusyonaryong Pambansang Katipunan ng mga Magbubukid (PKM), iba pang organisasyong masa ng mga kabataan, kababaihan,  mga bata at mga manggagawang pangkultura at mga rebolusyonaryong komite sa reporma sa lupa, seguridad at pagtatanggol-sa-sarili, arbitrasyon at iba pa, nagagawa ng mamamayan na pairalin ang kapangyarihang pampulitika sa kanilang mga baryo at munisipalidad. Ipinatutupad ang ilang elemento ng maksimum na programa ng pamamahagi ng lupa sa mga tiyak na abanteng rebolusyonaryong kundisyon.

Sa kalunsuran at mga sentrong bayan, nag-aalsa ang mga manggagawa sa kabila ng todo-todong panunupil sa kanilang karapatan sa pag-oorganisa. Nitong nakaraang ilang taon, nagkamit ng maraming tagumpay ang mga manggagawa sa pagtatayo ng mga unyon at iba pang tipo ng mga samahan at nakapaglulunsad ng mga welga at iba pang uri ng kolektibong pagkilos. Iginigiit nila ang pagtaas ng sahod at nilalabanan ang kontraktwalisasyon at iba pang di makatarungang praktika sa paggawa. Masiglang nilalaban ng mga maralitang komunidad sa kalunsuran ang pagdemolis ng gubyerno sa kanilang mga tirahan. Inilulunsad ang mga pakikibakang masa laban sa pagtaas ng gastos sa edukasyon, presyo ng langis, mga bayarin sa kuryente at tubig. Sa lahat ng ito, lumalakas ang mga rebolusyonaryong pwersa sa pamamagitan ng paglulunsad ng propaganda at edukasyon, pagrerekrut ng mga sulong na aktibista at sa pagbubuo at pagpapalawak ng PKP.

Lubos na namumulat ang masang anakpawis ng mga manggagawa at magsasaka at ang panggitnang uri na lalo lang silang malulubog sa krisis sa nalalalabing tatlong taon ng papet na rehimeng Aquino. Kung titingnan ang mga patakaran ng rehimeng Aquino na nagsisilbi sa interes ng dayuhan at lokal na malalaking negosyo at malalaking panginoong maylupa, napakalinaw na walang ibang masusulingan ang sambayanang Pilipino kundi ang maglunsad ng demokratikong mga pakikibakang masa at armadong paglaban upang igiit ang kanilang makabayan at demokratikong mga kahilingan.

Ang hangarin para sa pambansa at demokratikong mga reporma sa ekonomya na magwawakas sa matagalang krisis sa ekonomya at kawalan ng katarungang panlipunan ay kabilang sa pinakamalalaking nagtutulak sa sambayanang Pilipino para matatag na isulong ang digmang bayan.

* public relations