Martial Law continues under the US-Aquino regime

Cesar Renerio
NDFP-NCMR
September 21, 2013

Today is the 41st year since the declaration of martial law, marking the 14-year dark period of our nation’s history under the fascist US-Marcos dictatorship. We also call to mind the heroic anti-dictatorship struggle of the Filipino people, who offered many lives and endured countless hardships, that culminated with the overthrow the infamous dictator in a people’s EDSA uprising in 1986. The heroes of the anti-dictatorship struggle, including those nameless and faceless martyrs from the ranks of the oppressed and exploited classes, are memoriaized in the hearts and minds of each Filipino carrying on the torch of resistance against the undeclared martial law of the incumbent US-Aquino regime.

Oplan Bayanihan is the US-Aquino regime’s counterrevolutionary program with an ambitious aim of totally quelling the people’s revolutionary struggle by the end of his term. Under Oplan Bayanihan, the AFP, paramilitary forces and the PNP are constantly strengthened in order to repress the people. Intelligence, psy-war and massive military combat operations in the countryside are being intensified. In urban areas, the presence of armed police and military forces, armed security guards and SCAA is maintained; demolition teams violently tear down entire urban poor communities; and authorities chase poor vendors outside marketplaces or on sidewalks. Even peaceful rallies and demonstrations expressing the people’s legitimate grievances and issues are countered with police brutality.



Martial law was declared because the ruling classes found it difficult to rule the old way and thus resorted to naked fascism to supress the escalating people’s resistance in the ‘70s. But history has witnessed that the Marcos ruling clique and all other regimes that followed failed dismally in suppressing the revolution’s continuous advance.

Amidst the ever intensifying armed struggle in the countryside and mass movements in the cities, as well as the Moro people’s resolute struggle for self-determination, the ruling classes increasingly tighten their grip on fascism as their main weapon against the people. Even without naming it martial law, the power of the reactionary armed forces essentially remains as the ruling classes’ bastion in defending the ruling system and remaining in power.

Since martial law until now, the fascist machinery of state terrorism remains intact. This is shown by the sheer power of the fascist military—generals are cuddled, modernization of equipment is ensured, and their department receives a far greater portion of the yearly budget than those alloted to social services for the people.

Fascism comes with matching widespread human rights violations: military abuses, forced mass evacuations and dislocation, trumped-up charges, arrests, killings and others.

In Cagayan de Oro City, the AFP implements the Bayanihan Alert for Peace and Development (BAPD), deploying armed BAPD teams in six densely-populated barangays where the city’s poor and typhoon Sendong victims are concentrated. An undisguised fascist maneuver of this kind has never happened during the whole course of martial law. The mere presence of armed BAPD teams in communities terrorize citizens who are subjected to surveillance, and made vulnerable to legal suits, arrests or killings on plain suspicion or trumped-up criminal accusation.

The regime also adheres to its militarist formula in dealing with the MNLF-Misuari faction’s adventurist undertakings without regard to adverse consequences.  Its utter insensitivity burdened the hapless residents to pay for the great social cost of its military solution in terms of lives, properties and the dislocation of 114,000 ordinary citizens in Zamboanga City.

No amount of deodorizing can ever conceal the reeking stench of fascism. Oplan Bayanihan’s psy-war component is sugarcoated with ‘peace and development’ to deceive the people. Its counterrevolutionary aims to intimidate and silence the people who have been steeled in the struggle against martial law is not peace, much less development. Far from bringing development, the 4Ps dole-outs of the regime are a mockery to the dignity of the poor while the rotten bureaucrats involved in the pork barrel scandal plunder and squander billions of pesos of the people’s hard-earned money, provoking the ire of Filipino taxpayers.

While the family of the dictator Marcos is now back in power, justice remains elusive for the 10,000 victims of human rights violations under the fascist regime. More than a year has passed since the the approval of Martial Law Human Rights Victims Recognition and Compensation Act, a law establishing a historical imprint of the dictatorship’s barbarity. Until now, the victories won by the victims and their families remain in paper. The US-Aquino regime pays no serious attention to giving the victims their long overdue compensation. The victims and their families must resolutely demand for their compensation, and closely guard the funds taken from the Marcoses’ plundered money. Famished crocodiles in Aquino’s cabinet brandishing human rights always lie in anticipation of booty. The irony of it all is that, the flock of Etta Rosales herself of the Commission on Human Rights is viciously masterminding the delisting of legitimate victims from the list of claimants.

Aquino does not need to declare martial law anymore. It exists today, de-facto. To suppress the people’s struggle, military rule has always been the general policy of the reactionary state. While the nation continues to be deeply mired in crisis, the US-Aquino regime’s counterrevolutionary violence will stoke the fires of guerrilla warfare, which will bring the people’s war to the strategic stalemate and onward to complete victory.


Martial Law nagpadayon ilalom sa Rehimeng US-Aquino


Cesar Renerio
NDFP-NCMR
September 21, 2013

Gihinumdum nato karong adlawa ang ika-41 nga tuig sa pagpahamtang sa balaod militar sa 14 ka tuig nga mangitngit nga yugto sa kasaysayan sa nasud ubos sa pasistang diktadurang US-Marcos. Dungan usab nato nga gihinumdum ang mabayanihong antidiktadurang pagsukol sa katawhang Pilipino nga gihalaran sa daghang kinabuhi, dugo, ug nagkadaiyang sakripisyo nga misangpot sa pagpalagpot sa gikasilagang diktador ug iyang mga hinanib gikan sa gahum sa pag-alsa sa katawhan niadtong 1986. Ang mga bayani sa anti-diktadurang pakigbisog lakip na niadtong wala hiilhi gikan sa han-ay sa mga hut-ong dinaugdaug ug pinahimuslan nagpabiling buhi sa hunahuna ug kasingkasing sa matag Pilipinong padayong nagasukol batok sa dili-deklaradong balaod militar ilalom karon sa rehimeng US-Aquino.

Oplan Bayanihan ang kontra-rebolusyonaryong programa sa rehimeng US-Aquino alang sa ambisyosong target niini nga hingpit nga tapuson sa rebolusyonaryong pagsukol sa katawhan hangtud sa pagtapos sa iyang termino. Ilalom sa Oplan Bayanihan, padayong gipadaku ang AFP, paramilitar nga pwersa ug PNP aron sumpuon ang katawhan. Gipasubsub ang mga pagpaniktik, operasyong saywar ug dinagkung operasyong militar sa kabukiran. Sa mga eryang urban, anaa ang armadong kapulisan, militar, armadong security guards, SCAA, ug mga tim sa demolisyon nga bangis nga nagademolis sa kabalayan sa mga kabus sa dakbayan, paggukod sa mga kabus nga mamaligyaay gawas sa merkado o kilid sa kadalanan. Bisan ang mga malinawong rali ug demonstrasyon nga nagapasibaw sa mga lehitimong mulo ug isyu sa katawhan gitugbangan sa brutalidad sa kapulisan.

Gipahamtang ang balaod militar tungod kay ang nagharing hut-ong naglisud na paghari sa daang pamaagi ug midangop sa paggamit sa hukas nga pasismo aron sumpuon ang nagtubo nga pagsukol sa katawhan sa dekada 70. Apan saksi ang kasaysayan sa kapakyas sa nagharing pundok Marcos ug sa uban pang mga rehimeng nagsunod kaniya sa pagpakgang sa padayong pag-abante sa rebolusyon.

Atubangan sa padayong nagkakusog nga armadong pakigbisog sa kabukiran ug sa kalihukang masa sa kasyudaran, ug sa pagpursigi sa katawhang Moro sa ilang pakigbisog alang sa kaugalingong paghukom, samot nga mihugot ang kapyot sa nagharing hut-ong sa pasismo isip nag-unang hinagiban batok sa katawhan. Busa bisan kung dili na martial law ang ngalan, anaa ang esensya sa pagkagamhanan sa reaksyunaryong armadong pwersa isip lig-ong sandiganan sa nagharing hut-ong aron depensahan ang sistemang ilang giharian ug magpabilin sa gahum.

Sukad sa martial law hangtud karon, nagpabiling tibuok ang pasistang makinarya nga nagapatuman sa terorismo sa estado. Gihulagway kini sa pagkagamhanan sa pasistang militar—pinalabi, pinatughan ang mga heneral, giseguro ang pagmodernisa sa kahimananug ang ilang departamento nagadawat sa mas dakung pahat sa tinuig nga badyet kaysa mga gigahin sa katilingbanong serbisyo alang sa katawhan.

Kaluha sa pasismo ang kaylap nga pagpanglapas sa tawhanong katungod: abuso militar, dinaghang pinugos nga pagpabakwit ug dislokasyon sa katawhan, pagpasaka sa mga tinumo-tumo nga kaso, pag-aresto, pagpamatay ug uban pa.

Sa syudad sa Cagayan de Oro,gipatuman sa AFP ang Bayanihan Alert for Peace and Development (BAPD) ug gideploy ang mga armadong BAPD teams sa unom ka dagkung barangay kung asa anaa ang konsentrasyon sa mga kabus ug mga biktima sa bagyong Sendong. Garapal nga pasistang maniobra kini nga wala nahitabo sa tibuok panahon sa martial law. Ang presensya sa armadong BAPD team sa mga komunidad nakahasi sa mga lumulupyo nga gipailalom sa surveillance, naghimo kanilang bulnerable nga mapasakaan og kaso, maaresto o mapatay sa simpleng pagduda o pasangil sa krimen.

Militaristang pormula gihapon ang gisubay sa rehimen sa pagsulbad sa adbenturismo sa MNLF sa grupong Misuari sa walay pagsapayan sa mahimong katilingbanong sangputanan nga gibayran sa daghang kinabuhi, kabtangan ug pagkadislokar sa 114,000 ka mga yanong lungsuranon sa syudad sa Zamboanga.

Dili gayud matabunan sa bisan unsang pahumot ang pasistang pagpangalisbo. Ang saywar nga sangkap sa Oplan Bayanihan gidayan-dayanan sa putos sa ‘kalinaw ug kalamboan’ aron linglahon ang katawhan. Dili kalinaw ug labaw pang dili kalamboan ang katuyuan niining paghinadlok ug pagpahilom sa katawhan nga dugay nang napanday sa pakigbisog batok sa balaod militar. Dili kalamboan kundili dakung bugal-bugal sa dignidad sa kabus nga mga Pilipino ang pagpalaom sa mumho nga limos sa dagway sa 4Ps samtang bilyon-bilyong hinaguan nila ang gikawkaw ug giwaldas sa mga burukrata sa iskandalo sa pork barrel nga nakapasuko sa mga Pilipinong magbubuhis.

Samtang ang pamilya sa diktador nga si Marcos nakabalik na karon sa gahum, nagpabilin gihapon nga iglas ang hustisya alang sa mga biktima sa pagpanglapas sa tawhanong katungod sa pasistang diktadura. Tuig na kapin human napalabang ang Martial Law Human Rights Victims Recognition and Compensation Act nga opisyal nga nagpatik sa kasaysayan sa kamangtas sa diktador nga paghari, apan hangtud karon nagpabiling anaa pa sa papel ang kadaugan nga nakab-ot sa mga biktima ug ilang mga pamilya. Walay gipakitang kaseryoso ang rehimeng US-Aquino sa pagpatuman sa mga gitakda sa balaod sa paghatag sa nangulahi na nga kompensasyon ngadto sa mga biktima. Angay ipanghingusog sa mga biktima ang pagpaningil ug bantayan ang pundo gikan sa kinawkaw sa mga Marcos alang niini. Anaa kanunay ang peligro nga matukob kini sa mga buaya sa kabinete ni Aquino nga nagawarawara sa human rights nga gipanguluhan ni Etta Rosales nga nagamaniobra sa pagtangtang sa mga pangalan sa tinuod nga mga biktima gikan sa listahan sa claimants.

Dili na kinahanglan pang ideklara ni Aquino ang martial law kay sa pagkatinuod, nagatunhay na kini. Aron sumpuon ang pakigbisog sa katawhan, ang pagharing militar nagatunhay isip kinatibuk-ang palisiya sa reaksyunaryong estado. Sa pagsamot sa katilingbanong krisis sa nasud, ang kontrarebolusyonaryong kabangis sa rehimeng US-Aquino ang magpaypay aron modilaab ang pagsubsub pa sa gerilyang pakiggubat nga mohatod sa gubat sa katawhan padulong sa estratehikong panagpatas ug hingpit nga kadaugan.