28 YEARS HENCE, THE EDSA PROMISE IS EVER MORE ELUSIVE

Jorge "Ka Oris" Madlos
NDFP - Mindanao
25 Feb 2014

Twenty-eight years hence, the promise of the EDSA people’s uprising -- the hope for basic change, for betterment in the lives of the vast majority of Filipinos -- is year after year becoming ever more an elusive dream.  The regimes of Cory Aquino, Ramos, Estrada, Arroyo and Benigno Aquino III have miserably failed to fulfil the promise of EDSA because their selfish class interest dictates that such has never been the intent.  These five successive US imperialist puppet regimes have instead reversed the initial gains of the people’s uprising, as can clearly be seen from our political, economic and social realities.

The promise of broadening democracy has never happened and is neither forthcoming.  The series of elections peddled by the ruling elite as a hallmark of democracy is, at most, just a way to settle who should hold the reign in power among the elite and is never meant to truly realize their jargon of “people empowerment” as deceptively crafted in their local government code.  The would-be success of ending 27 years of brutal dictatorship under Marcos is nullified by the resurrection to power of the Marcoses themselves and their henchmen, and the intensification of repression under such Martial Law copies as Oplan Lambat Bitag under the Cory Aquino and Ramos regimes, Oplan Makabayan under Estrada and Oplan Bantay Laya by Arroyo. And now, Oplan Bayanihan, Aquino III’s dreaded military strategy conducted in the name of “Internal Security” and the economic interest of his imperialist masters and the local ruling classes.

What the people have gained by way of the provision in the Cory Constitution banning US bases from our soil and nuclear warships from our seas and shores is totally reversed by her son’s acquiescence to the unlimited stay and unhampered freedom of US troops to brandish their advanced weaponry anywhere they like in the Philippines and to continue having their nuclear-powered warships ply our seas and dock in our ports.

And where are these “economic gains” promised by the past four as well as the present US-puppet regimes?  Poverty incidence has continued to rise in spite of their much ballyhooed poverty alleviation programs. Unemployment according to conservative estimates has risen to 12.7 million Filipino workers.  Their bogus land reform has only enriched the Aquino-Cojuangco clan together with other traditional landed classes. Imperialist-led multinational plantations throughout the country are fast expanding, grabbing what land is left among the peasant masses, Moro and the Lumad.  They have never been interested in truly industrializing our country because their imperialist bosses have not allow that and  have bound us eternally instead as an exporter of raw materials and a consumer of imperialist products. Worse, our forest, mountains, plains, shores and seas have been ravaged by the combined plunder of the imperialist and their local stooges right before our very eyes.

Social services such as health, transport, electricity, education and other services have worsened and becoming ever more unavailable to the workers, peasants, youth, women, Moro and the indigenous peoples, including the elder citizens.  Ironically, a huge chunk of the people’s money goes to unbridled corruption since the Cory Aquino regime down to the regime of her son – the newly crowned “pork barrel King”.

Where shall we go from here and what path shall we follow?  Our only road to salvation is revolutionary change through a people’s democratic revolution that shall immediately build a socialist system upon victory.  Our solution for the peasant problem is agrarian revolution that shall start from the gradual reduction of feudal and semi-feudal exploitation until we have mustered the political power to freely distribute land to the peasants, with a perspective of advancing this into collective agricultural undertakings.  We will industrialize the country, one that serves to develop hand-in-hand with our genuine land reform program, while improving the well-being of our worker population.  Our socialist system will ensure the equitable distribution of our social wealth as well as the availability of basic and higher education, health care, housing, transportation and other social services.

We have not achieved all these 28 years after EDSA people’s uprising, even through the bourgeois periodic election.  We must smash the reactionary government so that a truly democratic people’s government shall rise up.  And this can be done only if we have the political and military power to do so.  It is imperative therefore for us to strengthen our army, the New People’s Army, and we must build a broad united front so that the vast majority of the Filipino people shall, together with their people’s army, dismantle all reactionary regimes barring our path to total victory. 

Although these tasks entail so much sacrifice along the protracted course of the struggle, we can persevere in this revolutionary struggle however long and protracted it may take because this is the only road to our national salvation and democracy.  

And as the ruling clique led by Aquino III celebrates and mocks at the EDSA victory, we shall all together shout in unison – Down with the US-Aquino regime! Tanggalin sa poder si Benigno Aquino III, ngayon na!

Long live the National Democratic Revolution with a socialist perspective! 

---------------------------
Visayan Translation

Sulat Pamahayag
25 Feb 2014

28 KA TUIG NA ANG MILABAY, SAMOT NGA NAKAWANG ANG SAAD SA EDSA 


Human sa beynte-otso ka tuig, ang saad sa pag-alsa sa katawhan sa EDSA – ang paglaum alang sa batakang kausaban, alang sa kalamboan sa kinabuhi sa mayorya sa mga Pilipino – samot nga nahimong mangil-ad nga urom matag tuig. Grabeng napakyas ang mga rehimeng Cory Aquino, Ramos, Estrada, Arroyo ug Benigno Aquino III sa pagpatuman sa saad sa EDSA tungod kay ang dikta sa ilang makikaugalingong makihut-ong interes dakung sukwahi. Gituis sa mga  nagsunod nga lima ka itoy nga rehimen sa imperyalistang US ang  mga pasiunang kadaugan sa maong panag-alsa sa katawhan, nga tin-aw nga makit-an sa atong kahimtang sa pulitika, ekonomiya ug katilingban. 

Ang saad sa pagpalapad sa demokrasya wala nahitabo ug dili usab moabot.  Ang mga serye sa eleksyon nga gihanyag sa mga nag-haring hut-ong isip timailhan kuno sa demokrasya, sa pinakataas nga nakab-ot niini, usa ra ka pamaagi aron lang pilion kun kinsa ang mogunit sa gahum sa han-ay sa mga naghari ug wala kini nagpasabot sa katumanan sa “people empowerment” sama sa malimbongong pagpatik niini sa ilang local government code. Ang kadaugan unta nga nakab-ot sa pagtapos sa 27 ka tuig nga brutal nga diktadura ubos ni Marcos gipakawalay-bili sa pagsaka balik sa gahum sa mga Marcos mismo ug sa ilang mga alipures.  Lakip niini ang pag-igting usab sa pagpanumpo sa mga sinundog sa Martial Law nga Oplan Lambat Bitag ubos sa mga rehimeng Cory Aquino ug Ramos, Oplan Makabayan ubos ni Estrada ug Oplan Bantay Laya ubos ni Arroyo.  Ug karon, ang Oplan Bayanihan, ang mangilngig nga estratehiyang militar ni Aquino III nga gipatuman sa ngalan sa “Internal Security” ug sa ekonomikanhong interes sa iyang mga imperyalistang amo ug lokal nga nagharing hut-ong.

Ang nakab-ot sa katawhan pinaagi sa probisyon sa Cory Constitution sa pagdili sa mga base militar sa US sa atong nasud ug  sa mga nukleyar nga barkong iggugubat sa mga kadagatan ug sa atong mga kabaybayunan gibalit-ad  sa iyang anak pinaagi sa pagtugot sa walay kinutobang pagpundo ug walay pugong nga pagpasigarbo sa tropang US  sa ilang abanteng hinagiban sa bisan asang dapit sa Pilipinas nga ilang gustuhon  ug sa pagpadayon sa mga nukleyar nga barkong iggugubat sa paglawig sa kadagatan ug pagdunggo niini sa atong mga pantalan.  

Ug asa na kining mga “ekonomikanhong kadaugan” nga gisaad sa miaging upat ug sa kasamtangang mga itoy nga rehimen sa US?  Nagpadayon pagsaka ang kawad-on bisan pa man sa gipanghambog nga mga programa sa poverty alleviation.  Sumala sa konserbatibo pa nga pagbana-bana, misaka ang kawalay trabaho ngadto sa 12.7 milyon ka mamumuong Pilipino.  Gipasamot ang kaadunahan sa pamilyang Aquino- Cojuangco ug sa uban pang tradisyunal nga mga agalong-yutaan pinaagi sa mini nga repormang agraryo. Paspas nga pagpalapad sa mga plantasyon, giilog bisan ang yuta nga nahibilin sa mga masang mag-uuma, Moro ug Lumad nga gipanguluhan sa mga imperyalistang multinasyunal.  Wala sila bisan kanus-a nahimong interesado sa tinuod nga pag-industriyalisa sa nasud tungod kay dili kini ikatugot sa ilang imperyalistang amo, inay gihikot kita isip eksporter sa hilaw nga materyales ug tig-konsumo sa mga produkto sa imperyalista.  Mas grabe pa, ang atong mga kalasangan, kabukiran, kapatagan, kabaybayonan ug kadagatan giguba sa hiniusang paggun-ob  sa mga imperyalista ug sa ilang mga gaway atubangan mismo sa katawhan.   

Ang mga katilingbanong serbisyo, sama sa panglawas, transportasyon, elektrisidad,  edukasyon ug uban pang mga serbisyo nagkangil-ad  ug samot nga dili na maabot  sa mga mamumuo, mag-uuma, kabatan-onan, kababayen-an, Moro ug Lumad, lakip na mga tigulang.  Ang mas pait pa, ang dakong bahin sa kwarta sa katawhan nahiadto sa walay puas nga pagpangawkaw sukad pa sa panahon sa rehimeng Cory Aquino hangtod sa rehimen sa iyang anak – ang bag-ohay pa lang nga gikoronahan nga “pork-barrel King”.

Asa kita padulong niini ug unsa ang dalan nga atong pagasubayon?  Ang bugtong dalan sa atong kaluwasan mao ang rebolusyonaryong kausaban pinaagi sa demokratikong rebolusyon sa katawhan nga hinanaling motukod og sosyalistang sistema diha-diha human sa kadaugan.  Ang atong sulusyon sa suliran sa mga mag-uuma mao ang agraryong rebolusyon nga manukad sa anam-anam nga pagwagtang sa pyudal ug mala-pyudal nga pagpahimulos hangtod nga makaangkon kita og pulitikanhong gahum aron nga libreng maapod-apod ang yuta ngadto sa mga mag-uuma, nga dunay perspektiba sa pagpaabante niini ngadto sa kolektibisasyon sa agrikultura.  Industriyalisahon nato ang nasud, nga nanukad sa atong programa alang sa tinuod nga repormang agraryo, samtang gipalambo nato ang kahimtang sa mga mamumuo.  Segurohon sa atong sosyalistang sistema ang makiangayong pag-apod sa katilingbanong bahandi ug ang pagtunol  sa batakan ug taas nga edukasyon, serbisyong panglawas, pabalay, transportasyon ug uban pang katilingbanong serbisyo.     

Wala nato nakab-ot kining tanan sa 28 ka tuig human ang pag-alsa sa katawhan sa EDSA, o kaha bisan pinaagi sa pupanahon nga burgis nga eleksyon.  Kinahanglang dugmukon nato ang reaksyunaryong gobyerno aron mapabarug ang tinuod nga demokratikong gobyerno sa katawhan. Mahimo lang kini kun anaa kanato ang pulitikal ug militar nga kusog. Busa, mahinungdanon alang kanato ang pagpakusog sa atong hukbo, ang Bagong Hukbong Bayan, ang kinahanglan tukuron nato ang usa ka lapad nga nagkahiusang prente aron nga ang halapad nga mayorya sa katawhang Pilipino, uban sa Hukbo sa katawhan, bungkagon ang tanang reaksyunaryong rehimen nga nagababag sa atong dalan padulong sa hingpit nga kadaugan. 

Bisan pa man nga nagkahulugan og bug-at nga sakripisyo ang atong pagsubay sa dalan sa malungtarong pakigbisog, mahimo natong lahutayan ang rebolusyonaryong pakigbisog bisan unsa man ka dugay ug malanaton tungod kay kini lang ang bugtong dalan sa atong nasudnong kalingkawasan ug demokrasya.

Ug taliwala sa pagmaya ug pagbugal-bugal sa nagharing hut-ong nga gipangulohan ni Aquino sa kadaugan sa EDSA, dungan natong ipalanog – Ibagsak ang rehimeng US-Aquino! Palagputon sa poder si Benigno Aquino III, karon na!

Mabuhi ang Nasudnong Demokratikong Rebolusyon nga adunay sosyalistang perspektiba!