Historic Role and Contributions of Kabataang Makabayan

Essay to Celebrate the 50th Founding Anniversary of KM
By Jose Maria Sison
Founding Chairman, Kabataang Mabakayan

November 30, 2014

Having been the founding chairman of Kabataang Makabayan (KM) in 1964 and having led it until the necessity for me to go underground in 1968, I feel elated and highly honored to participate in the KM 50th anniversary celebration. This celebration signifies and encompasses all the struggles, sacrifices and achievements of the KM rank and file in the service of the Filipino youth and the entire Filipino people.

In Line with the Revolutionary Tradition of the Filipino People


We wanted to base the KM on the revolutionary tradition of the Filipino people. Thus, we deliberately founded the KM on the 101st birth anniversary of Andres Bonifacio on November 30, 1964. We wished to honor him for having organized the Katipunan and having taken the lead in proclaiming the national independence of the Filipino people against Spanish colonialism.

We drew inspiration from him as the revolutionary father of the Filipino nation and we were resolved to follow the revolutionary tradition set by the Katipunan and to continue the unfinished Philippine revolution by completing the struggle for national liberation and democracy against foreign and feudal domination. We were sharply aware that US imperialism interrupted the Philippine revolution by unleashing a war of aggression against the Filipino people, making the Philippines its colony after killing hundreds of thousands of Filipinos and proceeding to train its puppets for semi-colonial rule.

We were cognizant of the fact that the Philippines had entered the world era of modern imperialism and proletarian revolution. The working class had become a significant force in Philippine society as the most productive and progressive force. The Communist Party had arisen to become the advanced detachment of the working class to lead the people's struggle against foreign and feudal domination. It fought heroically against the Japanese fascist occupation and subsequently the US imperialist reconquest of the Philippines.

The founders of KM were highly conscious of the necessary continuity between the old democratic revolution led by the liberal bourgeoisie against old style Spanish colonialism and feudalism and the new democratic revolution led by the working class against US imperialism, feudalism and bureaucrat capitalism under the semi-colonial and semi-feudal conditions of the Philippines in the era of modern imperialism and proletarian revolution. Since the beginning, we aspired to carry out the people's democratic revolution to lay the ground for a subsequent socialist revolution.

Patriotic and Progressive Role and Tasks of KM

The Kabataang Makabayan adopted the role of being the patriotic and progressive vanguard of the Filipino youth. It aimed to build itself as a comprehensive organization of the young men and women from the toiling masses of workers and peasants and the middle social strata. It offered itself as the assistant of the working class as the leading class in the new democratic revolution. It aimed to become the training center of the activists of the legal democratic movement and the future cadres of the revolution.

The founding Congress of the KM set forth a Constitution and Program of Action along the general line of the people's struggle for national and social liberation. The KM demanded complete national independence, democratic rights and the empowerment of the working people, genuine land reform and national industrialization, social justice, a national, scientific and mass culture and an independent foreign policy for the solidarity of all peoples and countries, peace and development in opposition to imperialism and reaction.

Among the founders of the KM were proletarian revolutionaries and participants in mass actions since 1959. They came from the student movement, the trade union movement, the peasant movements and intellectual circles. They had an understanding of the new democratic revolution as a result of previous studies in the history and circumstances of the Filipino people and in the theory and practice of Marxism-Leninism. They were of the consensus that the victory of new democratic revolution would prepare the ground for a still better and brighter future of the Filipino people in socialism.

Propelling the Mass Movement and Developing Proletarian Revolutionaries

The KM propelled the national democratic mass movement in the 1960s. It aroused, organized and mobilized the students at the secondary and tertiary levels, the young teachers and other professionals, the youth section of the Lapiang Manggagawa and the trade unions; and the youth section of the peasant associations. We organized chapters in schools, factories, urban poor communities and peasant communities.

We conducted study sessions on the general line of the new democratic revolution and on current issues. Among the most interested and most advanced activists, we carried out study sessions on the theory and practice of Marxism-Leninism. We were determined to develop the mass movement by arousing, organizing and mobilizing the youth along the national democratic line of struggle. At the same time, we were determined to develop the proletarian revolutionaries from the ranks of the mass activists. This was in keeping with the role of the KM as the assistant of the working class and its revolutionary party.

We made statements and launched dramatic protest mass actions on current events and issues involving the national sovereignty, democratic rights and social conditions of the Filipino people and the youth. We confronted US imperialism and the ruling system of big compradors and landlords on domestic issues. And we also stood in solidarity with the oppressed peoples of Asia, Africa and Latin America and the peoples in the imperialist countries.

The KM became the most outstanding organization in condemning and calling for the abrogation of such unequal agreements with the US as the US-RP Military Assistance Agreement, the Military Bases Agreement, the Mutual Defense Pact, the Quirino-Foster Agreement and the Laurel-Langley Agreement. We held the puppet government culpable for servility to US imperialism and betrayal of the sovereign rights and interests of the Filipino people.

We exposed and opposed the big comprador-landlord character of the reactionary government. We called for the improvement of the wage and living conditions of the workers, genuine land reform for the benefit of the landless tillers and for the purpose of national industrialization, expansion of the public school system at all levels, and better study and living conditions of students. We denounced the ever-rising level of unemployment, the falling incomes, the inflated prices of basic goods and services and lack or dearth of essential social services.

We vigorously condemned the US and its imperialist allies for their acts of military intervention and aggression and supported the struggles of the people they victimized. We opposed the US-UK Malaysia project, the US-directed massacre of the Indonesian people, the full-blown US war of aggression against the Vietnamese and other Indochinese peoples and the US acts of intervention and aggression against the Cuban people, Korean people and other peoples in Asia, Africa and Latin America.

Building Alliances with Other Patriotic and Progressive Forces

To facilitate the expansion of the KM in particular areas, regions or nationwide, the KM always built its own reliable strength and amplify this with alliances within definite classes and sectors and on a multisectoral basis. It could recruit workers and form chapters among them by having close fraternal relations with labor federations. Peasant associations also facilitated the rural immersion programs of the KM. The KM maintained alliances with campus organizations and with national student associations as well as with the teachers and other professionals.

Even before the KM founding, a number of the prospective founders had started to work in the trade union movement and in the Lapiang Manggagawa in 1962. They participated in the work of research and education, organizing unions and supporting strikes. Thus, they were able to develop close relations with the workers and recruit founding KM members from their ranks. They did so much creditable work that the prospective KM chairman became vice chairman of LapĂ­ang Manggagawa and subsequently the general secretary of the Socialist Party.

The prospective founders of the KM also started to develop close links with peasant cadres and the peasant youth in Central Luzon and Southern Tagalog regions in 1963. The prospective KM chairman gave refresher courses in revolutionary studies to the veteran peasant cadres and their children. On the basis of his close relations with the peasants, KM founding members could be recruited from the peasant youth in 1964.

In 1966 the KM chairman became the general secretary of the anti-imperialist united front organization, the Movement for the Advancement of Nationalism, on the strength of Kabataang Makabayan and its close connections with the worker and peasant movements and with the student movement and progressive intellectual circles. Several big anti-imperialist mass actions were held under the auspices of MAN.

Confronting the Escalation of Oppression and Exploitation

From year to year, the chronic crisis of the semicolonial and semifeudal ruling system worsened during the regime of Marcos. The broad masses of the people were suffering from the escalation of oppression and exploitation. Unemployment was rampant and the prices of basic goods and services were rising. The peasants were groaning under the weight of land dispossession and rising land rent. The student youth were beset by the rising costs of study and living.

The Marcos regime was increasingly violent in reacting to mass protests on domestic issues. When the US wanted to involve the Philippines in the US war of aggression in Vietnam, Marcos readily agreed and unleashed the military and police against the KM-led youth protesting the 1966 Manila Summit of US President Lyndon Johnson with the leaders of partner countries and client states in the Asia-Pacific region. In response, the KM intensified the deployment of urban activists in mass work in rural areas to prepare for people's war.

The KM  spread nationwide.  It recruited student leaders from national student organizations and from the upsurge of student strikes. It had members and chapters in all regions and in most provinces, including in the Moro areas of Mindanao and in the BIBAK provinces of the Cordillera. It gave special attention to the national minorities because they continued to be the most exploited and oppressed and they had resisted foreign domination. It gave political education and training to some who would eventually become leaders of the revolutionary movement among the Moro and Igorot peoples.

Political Education, Propaganda and Cultural Work

For organizing its chapters, the KM always had the OD-ED team. The OD cadre made sure that the organizational meetings were held in coordination with those to be organized and that the chapter was established with the election of officers. The ED cadre made sure that the recruits gained adequate understanding of the general line of new democratic revolution, the most important points in the KM Constitution and Program of Action and the burning issues of the day.

For the purpose of political education, the KM handbook of basic documents was the basic tool in recruitment of members and establishment of chapters. It was reinforced by the publication of the KM Chairman's book Struggle for National Democracy in 1967. It was further reinforced by Amado Guerrero's Philippine Society and Revolution in 1969. Each book was avidly read and studied by the KM rank and file.

At the establishment of the KM city, provincial, regional and central leading organs, the KM ascertained discreetly that there was a KM core of cadres who had already studied the basic principles of Marxism-Leninism.

When mass actions were undertaken, local buildup meetings and rallies were held. The slogans were sharpened. The manifestoes were formulated and distributed. Agitational street broadcasts were done. The agitational speakers were readied. The KM Education and Propaganda Department developed the writers and speakers for the purpose. To make the mass actions even more interesting and engaging, cultural numbers were performed in the streets and on improvised stages. For the purpose, the KM Cultural Bureau promoted the organization of cultural groups and the development of the performers in various art forms.

Proletarian Revolutionaries against the Lavaite Revisionists

A significant number of KM advanced activists joined the old merger party of the Communist and Socialist Parties like the KM chairman who had earlier joined it in 1962. They constituted the biggest and most conscious part of the party. They studied the theory and practice of Marxism-Leninism-Mao Zedong Thought, criticized and repudiated modern revisionism centred in the Soviet Union, supported the Great Proletarian Cultural Revolution in China and promoted in the Philippines the general line of people's democratic revolution through protracted people's war.

The young proletarian revolutionaries who founded the KM had gotten their revolutionary education in Philippine history and current major issues in the light of Marxism-Leninism since 1959, independent of the old merger party. This party became practically non-existent as early as 1957 when its general secretary promulgated his liquidationist “single file” policy. He took an onlooker's interest in the rising youth movement only when the anti-CAFA rally occurred in 1961 and never offered any kind of guidance.

When one of the Lava scions, who was divorced from the mass movement and was a full-time employee of the reactionary government, usurped authority from the executive committee and secretariat of the old party in 1966, the proletarian revolutionaries within the KM and senior cadres in the trade union and peasant movement joined up to launch the Rectification Movement in 1966 and to organize the Provisional Political Bureau in 1967. They criticized and repudiated the long history of Lavaite opportunism and prepared for the reestablishment of the Communist Party of the Philippines in 1968.

Further Rise of the Mass Movement

The reestablishment of the Communist Party of the Philippines on December 26, 1968 and the founding of the New People's Army became publicly known. They served to inspire the mass movement in the national capital region and on a national scale in 1969. Workers' strikes against oppressive and exploitative employers became widespread. Student protest rallies against the Marcos regime and student strikes against ultra-reactionary school authorities also continued to spread like wild fire. A large contingent of peasants from Central Luzon came to Manila to demand land reform.

The First Quarter Storm of 1970 burst out and was inflamed by the violent dispersal of the protest rallies and marches. At different points in Metro Manila the youth, the workers and the people in general assembled. In growing columns of marchers, they converged on the center of Manila and rallied in front of Congress, the presidential palace and the US embassy. They ranged from 50,000 to 100,000 in number per weekly mass action. They cried out, “Makibaka, huwag matakot (Fight, don’t be cowed)! People's war is the answer to martial law!”

The Diliman Commune arose at the University of the Philippines in early 1971. It was ignited by the rising costs of fuel which led to higher costs of study and living. The Marcos regime ordered the police and military to enter the campus. But the students and faculty members resisted by setting up barricades and occupying the buildings and grounds of the university. Mass protest actions by the youth, workers and peasants occurred on a nationwide scale during most of the year.

Marcos Preparations for and Conduct of Fascist Dictatorship

After winning the 1969 presidential elections by means of fraud and terrorism and inflationary spending of public funds, Marcos showed signs of planning to stay in power indefinitely. He harped on the line that the Philippines was a social volcano and that extraordinary measures were needed. He schemed and encouraged his own political subalterns and the clerico-fascists to call for a drastic change of the 1935 constitution of the Philippines as the way for him to remove the maximum limit of two 4-year presidential terms and to realize his ambition of becoming a fascist dictator.

In 1971 he masterminded the Plaza Miranda grenade attack on the miting de avance of the opposition Liberal Party. Within a few hours after the incident, he blamed this on the Communist Party of the Philippines and his main political rival Sen. Benigno Aquino Jr. and proclaimed the suspension of the writ of habeas corpus. He ordered the nationwide raids on the offices of the Kabataang Makabayan and other national democratic mass organizations and the arrest of their leaders. The suspension of the writ of habeas corpus was the dress rehearsal for the fascist proclamation of martial law in 1972.

As a result of the 1971 suspension of the writ and the raids and arrests directed against the national democratic movement, the KM accelerated the deployment of its most exposed and “wanted” leaders in the urban underground and in the guerrilla zones. It kept open the Bonifacio Center and its other urban offices but reduced the appearance of KM officers who  were  in the “wanted list” of the military or who were most vulnerable to arrest.   Due to the mass protests spearheaded by the Movement of Concerned Citizens for Civil Liberties,  Marcos pretended to lift the suspension of the writ. Even then, the KM prepared itself against the widely anticipated proclamation of martial law, which was done by Marcos formally on September 21, 1972.

Even before 1972, the KM was already deploying the CPP members and advanced mass activists among the KM members to join the New People's Army or rural mass work to prepare local areas for guerrilla zone development. But after the proclamation of martial law, a far greater number of KM members joined the people's army and conducted rural mass work. Driven to the underground, the KM came under the supervision of the Preparatory Commission of the National Democratic Front. It became an important part of the process of building the National Democratic Front that began with the promulgation of  the 10-Point Guidelines  of the NDF  on April 24, 1973.

KM Contributions to People's War and the United Front

The Communist Party of the Philippines owes to the KM its nationwide scale and deep roots among the masses. In the 14-year course of the Marcos fascist dictatorship, KM officers and members became cadres and members of the Communist Party of the Philippines. They occupied responsible positions in the leading and staff organs of the CPP. They became commanders and political officers of the New People's Army. They organized the various types of revolutionary mass organizations for workers, peasants, youth, women, teachers, health workers, cultural activists and so on. They participated in building and activating the organs of political power.

The KM officers and members spanned the toiling masses of workers and peasants, the middle social strata and the various sectors. They were in a position to help in the building of the united front at various territorial levels and in various fields of social activity. They were a binding force among the youth from the various patriotic and progressive classes and sectors. The KM became an outstanding component of the National Democratic Front.

Leaders of the Moro National Liberation Front, including Nur Misuari, received their political education and training when they were KM members and leaders. Indefatigably, the KM encouraged the oppressed national minorities to assert and exercise their right to national self-determination. Thus, the Moro and Lumad peoples of Mindanao, the Igorot people, the other hill tribes and the Aetas have taken the revolutionary path.

Overthrow of the Fascist Dictatorship

The KM was a significant force in the 14 years of struggle against the Marcos fascist dictatorship from beginning to end. All over the Philippines, KM officers and members participated in the people's war to fight the fascist regime and the entire ruling system. They were in the Communist Party of the Philippines, New People's Army, the underground mass organizations and organs of political power in the countryside.

They maintained and developed urban underground networks. They operated through unexposed activists in the aboveground organizations and institutions. They suddenly appeared and disappeared to make lightning demonstrations, distribute leaflets, paint slogans on walls and paste posters in public places. They conducted surveillance on the enemy forces and provided the necessary intelligence for the armed city partisans.

They were in every effort to revive the mass moverment where the fascist regime appeared to have silenced the people in the 1970s and early 1980s. They were involved in the open reestablishment of patriotic and progressive trade unions, student organizations and other types of mass organizations. They were in the anti-fascist alliances. Following the Aquino assassination, they were among the most resolute and most militant activists in the groundswell of the mass movement that eventually topped the dictatorship.

In so many ways, they made important contributions to the advance of the revolutionary struggle for national and social liberation. They did hard work and made sacrifices in the urban and rural areas. A high proportion of those who were abducted, tortured and murdered by the Marcos fascist regime came from the KM or received their political education and experience from the KM.

Perseverance in the Underground and Long-Term View

After the overthrow of the Marcos fascist dictatorship, the Kabataang Makabayan decided to persevere in the revolutionary underground as one of the major components of the National Democratic Front. Ever since the struggle against the fascist regime, the KM has served as the Communist Youth League. This is in consonance with the commitment of the KM since its founding 50 years ago to be the assistant of the working class as vanguard of the people's democratic revolution and the training center of the youth for the revolution.

I have covered the tasks and achievements of the KM from its founding in 1964 to fall of Marcos in 1986. The current leadership of the Kabataang Makabayan is in the best position to look back to its history, especially from 1986 to the present, in order to assess and evaluate its record, to set forth the tasks and methods for further advances and to look forward to greater victories in the future.

There is still a tremendous lot of hard work, sacrifices and militant struggle needed to achieve the basic completion of the people's democratic revolution through the overthrow of the US-directed ruling system of big compradors and landlords. We can proceed to the socialist stage of the Philippine revolution only after the proletariat and the people have seized political power and have established the people's democratic state system. From then on, we can proceed to plan and carry out socialist revolution and socialist construction.

But even right now, in having a clear socialist perspective, we look up to the leadership of the working class as the most progressive and most productive force in completing the people's democratic revolution and carrying out the socialist revolution.
It has the revolutionary theory and the practical experience to confront, fight and defeat the big bourgeoisie. It also has the theory of continuing revolution and the initial practice of consolidating socialism, combating modern revisionism and preventing the restoration of capitalism.

The KM is responsible for the revolutionary education and training of the youth. To uphold the socialist perspective, it must propagate the study of Marxism-Leninism-Maoism. This encompasses the foundational teachings of Marx and Engels in the era of Marxism, the further teachings of Lenin, Stalin and Mao on winning the proletarian revolution and building socialist society in the period of Marxism-Leninism and the initial attempt by Mao to consolidate socialism, combat modern revisionism and prevent capitalist restoration in the period of Marxism-Leninism-Maoism.

The protracted and ever worsening crisis of the world capitalism, characterized by the boundless greed of the monopoly bourgeoisie and financial oligarchy under neoliberalism and mounting state terrorism and wars of aggression, urges us to struggle ever more resolutely and militantly for the completion of the people's democratic revolution and proceed to the socialist revolution.


Ang Makasaysayang Papel at mga Ambag ng Kabataang Makabayan

Sanaysay ng pagdiriwang sa ika-50 anibersaryo ng pagtatatag ng KM

Ni Jose Maria Sison
Tagapangulong tagapagtatag, Kabataang Makabayan

Nobyembre 30, 2014

Dahil ako ang naging tagapangulong tagapagtatag ng Kabataang Makabayan (KM) noong 1964 at namuno rito hanggang maobliga akong kumilos nang lihim noong 1968, lubos kong ikinatutuwa at ikinararangal na makalahok sa pagdiriwang ng ika-50 anibersaryo ng KM. Binibigyang-kahulugan at sinasaklaw ng pagdiriwang na ito ang lahat ng pakikibaka, sakripisyo at natamo ng kasapian ng KM sa paglilingkod sa kabataang Plipino at buong sambayanang Pilipino.

Pagpapatuloy ng Rebolusyonaryong Tradisyon ng Sambayanang Pilipino

Ninais naming ipundar ang KM sa rebolusyonaryong tradisyon ng sambayanang Pilipino. Kaya sadya naming itinatag ang KM noong ika-101 kaarawan ni Andres Bonifacio noong Nobyembre 30, 1964. Ninais namin siyang parangalan sa pag-oorganisa niya sa Katipunan at pamumuno sa pagpoproklama ng pambansang kalayaan ng sambayanang Pilipino laban sa kolonyalismong Espanyol.

Humalaw kami ng inspirasyon sa kanya bilang rebolusyonaryong ama ng bansang Pilipino at buo ang loob naming sumunod sa rebolusyonaryong tradisyon ng Katipunan at ituloy ang di tapos na rebolusyong Pilipino sa pamamagitan ng pagkukumpleto ng pakikibaka para sa pambansang kalayaan at demokrasya laban sa dayuhan at pyudal na dominasyon. Alam na alam namin na inuntol ng imperyalismong US ang rebolusyong Pilipino nang magpakawala ito ng gerang agresyon laban sa sambayanang Pilipino,   gawin nitong kolonya ang Pilipinas matapos patayin ang daan-daan libong Pilipino at sanayin ang mga papet nito para sa malakolonyal na paghahari.

Batid naming pumasok na ang Pilipinas sa panahon ng modernong imperyalismo at proletaryong rebolusyon. Naging makabuluhang pwersa na sa lipunang Pilipino ang uring manggagawa bilang pinakaproduktibo at pinakaprogresibong pwersa. Lumitaw na ang Partido Komunista bilang abanteng destakamento ng uring manggagawa para pamunuan ang pakikibaka ng sambayanan laban sa dayuhan at pyudal na dominasyon. Magiting nitong nilabanan ang pasistang okupasyon ng Japan at ang sumunod na panibagong pagsaklot ng imperyalismong US sa Pilipinas.

Mulat na mulat noon ang mga tagapagtatag ng KM sa lohikal na ugnayan ng lumang demokratikong rebolusyon na pinamunuan ng burgesya liberal laban sa lumang estilong kolonyalismo at pyudalismong Espanyol at ng bagong demokratikong rebolusyong pinamumunuan ng uring manggagawa laban sa imperyalismong US, pyudalismo at burukrata kapitalismo sa malakolonyal at malapyudal na kalagayan ng Pilipinas sa panahon ng modernong imperyalismo at proletaryong rebolusyon. Mula sa simula'y minithi naming isulong ang demokratikong rebolusyon ng bayan upang mailatag ang daan para sa kasunod na rebolusyong sosyalista.

Ang patriyotiko at progresibong papel at tungkulin ng KM

Tumayo ang Kabataang Makabayan bilang patriyotiko at progresibong taliba ng kabataang Pilipino. Nilayon nitong maging komprehensibong organisasyon ng mga kabataan mula sa masang anakpawis na mga manggagawa at magsasaka at mula sa mga panggitnang saray. Inialay nito ang sarili bilang taguyod ng uring manggagawa na siyang namumunong uri sa bagong demokratikong rebolusyon. Nilayon nitong maging sentro ng pagsasanay ng mga aktibista ng ligal na demokratikong kilusan at ng mga magiging kadre ng rebolusyon.

Ang Kongreso ng pagtatatag ng KM ay bumuo ng Konstitusyon at Programa ng Pagkilos alinsunod sa pangkalahatang linya ng pakikibakang bayan para sa pambansa at panlipunang paglaya. Iginiit ng KM ang ganap na pambansang kalayaan, demokratikong mga karapatan at pagbibigay-kapangyarihan sa uring manggagawa, tunay na reporma sa lupa at pambansang industriyalisasyon, katarungang panlipunan, kulturang pambansa, syentipiko at pangmasa at nagsasariling patakarang panlabas para sa pagkakaisa ng lahat ng mamamayan at bansa, kapayapaan at kaunlaran laban sa imperyalismo at reaksyon.

Kabilang sa mga tagapagtatag ng KM ang mga proletaryong rebolusyonaryo at kalahok sa mga aksyong masa mula 1959. Nagmula sila sa kilusang estudyante, sa kilusang unyon, sa kilusang magsasaka at mga sirkulong intelektwal. Mayroon silang pag-unawa sa bagong demokratikong rebolusyon bunga ng naunang mga pag-aaral sa kasaysayan at mga sirkunstansya ng sambayanang Pilipino at sa teorya at praktika ng Marxismo-Leninismo. Nagkakaisa sila na ang tagumpay ng bagong demokratikong rebolusyon ay maglalatag ng daan para sa mas mabuti at maaliwalas pang kinabukasan para sa sambayanang Pilipino sa pamamagitan ng sosyalismo.

Pagsusulong sa Kilusang Masa at Paghuhubog ng mga Proletaryong Rebolusyonaryo

Isinulong  ng KM ang pambansa-demokratikong kilusang masa noong dekada 1960. Pinukaw, inorganisa at pinakilos nito ang mga estudyante sa hayskul at kolehiyo, ang mga kabataang guro at iba pang propesyunal, ang mga kabataan sa Lapiang Manggagawa at mga unyon; at ang kabataan sa mga samahang magsasaka. Nag-organisa kami ng mga balangay sa mga paaralan, pabrika, mga pamayanan ng maralitang lunsod at mga komunidad ng mga magsasaka.

Nagdaos kami ng mga pag-aaral hinggil sa pangkalahatang linya ng bagong demokratikong rebolusyon at sa napapanahong mga isyu. Ang pinakainteresado at abanteng aktibista ay isinama namin sa mga pag-aaral sa teorya at praktika ng Marxismo-Leninismo. Determinado kaming isulong ang kilusang masa sa pamamagitan ng pagpupukaw, pag-oorganisa at pagpapakilos sa mga kabataan alinsunod sa pambansa-demokratikong linya ng pakikibaka. Kaalinsabay nito, determinado rin kaming humubog ng mga proletaryong rebolusyonaryo mula sa hanay ng mga aktibistang masa. Alinsunod ito sa papel ng KM bilang taguyod ng uring manggagawa at ng rebolusyonaryong partido nito.

Naglabas kami ng mga pahayag at naglunsad ng mga dramatikong aksyong masa hinggil sa mga pangyayari at isyung may kinalaman sa pambansang soberanya, karapatang demokratiko at kundisyong panlipunan ng sambayanang Pilipino at ng kabataan. Hinarap namin ang imperyalismong US at ang naghaharing sistema ng malalaking kumprador at panginoong maylupa sa mga isyung lokal. At nakipagkaisa rin kami sa aping mamamayan ng Asia, Africa at Latin America at mamamayan sa mga imperyalistang bansa.

Ang KM ang naging pinakakilalang organisasyon na bumabatikos at nananawagan sa pagbabasura sa mga di pantay na kasunduan sa US gaya ng US-RP Military Assistance Agreement, Military Bases Agreement, Mutual Defense Pact, Quirino-Foster Agreement at Laurel-Langley Agreement. Siningil namin ang papet na gubyerno sa pagiging sunud-sunuran nito sa imperyalismong US at pagkakanulo sa karapatang soberano at interes ng sambayanang Pilipino.

Inilantad namin at tinutulan ang katangiang kumprador-asendero ng reaksyunaryong gubyerno. Ipinanawagan namin ang pagpapabuti sa sahod at kalagayan ng mga manggagawa, tunay na reporma sa lupa para makinabang ang mga walang lupang magsasaka at magkaroon ng pambansang industriyalisasyon, pagpapalawak ng sistema ng edukasyong publiko sa lahat ng antas, at mas mahusay na kalagayan sa pag-aaral at pamumuhay ng mga estudyante. Binatikos namin ang tuluy-tuloy na paglala ng disempleyo, ang pagbagsak ng sahod, ang sobrang taas ng presyo ng karaniwang mga bilihin at serbisyo at ang kakulangan o kawalan ng mga kinakailangang serbisyong panlipunan.

Puspusan naming kinundena ang US at mga alyadong imperyalista sa panghihimasok at agresyong militar at sinuportahan ang pakikibaka ng mga mamamayang biktima nila. Nilabanan namin ang proyektong Malaysia ng US at UK, ang idinirihe ng US na masaker ng mamamayang Indonesian, ang todo-largang gerang agresyon ng US laban sa mamamayang Vietanamese at Indochinese at ang panghihimasok at agresyon ng US laban sa mamamayang Cuban, Korean at iba pang mamamayan sa Asia, Africa at Latin America.

Pagtatatag ng mga Alyansa sa Ibang Pwersang Patriyotiko at Progresibo

Upang makapagpalawak ang KM sa partikular na mga lugar, rehiyon o buong bansa, laging nakasalalay ang KM sa sarili nitong lakas at dinadagdagan ito ng mga alyansa sa tukoy na mga uri at sektor at sa batayang multisektoral. Nakapagrerekrut ito ng mga manggagawa at nakabubuo ng mga balangay sa kanilang hanay sa mahigpit na pakikipagkapatiran sa mga pederasyon sa paggawa. Ang mga samahang magsasaka ang nagsasaayos ng mga programang imersyon sa kanayunan ng KM. Nakipag-alyansa ang KM sa mga organisasyon sa kampus at pambansang mga samahan ng mga estudyante at sa mga guro at iba pang propesyunal.

Bago pa man itayo ang KM, ang ilan sa magtatatag nito'y nakapagsimula nang kumilos sa kilusang unyon at sa Lapiang Manggagawa noong 1962. Lumahok sila sa pananaliksik at edukasyon, pag-oorganisa ng mga unyon at pagsuporta sa mga welga. Kaya naging malapit sila sa mga manggagawa at nakapagrekrut mula sa kanila ng mga kasaping magtatatag ng KM. Sa dami ng mahuhusay nilang nagawa, ang magiging tagapangulong tagapagtatag ng KM ay naging pangalawang tagapangulo ng Lapiang Manggagawa at magiging pangkalahatang kalihim ng Partido Sosyalista.

Ang mga magtatatag ng KM ay nagsimula ring umugnay nang mahigpit sa mga kadreng magsasaka at kabataang magsasaka sa Central Luzon at Southern Tagalog noong 1963. Ang magiging tagapangulo ng KM ay nagturo sa mga beteranong kadreng magsasaka at kanilang mga anak ng mga kurso para marepaso nila ang kanilang mga rebolusyonaryong pag-aaral. Dahil sa kanyang malapit na relasyon sa mga magsasaka, makapagrerekrut mula sa mga kabataang magsasaka ng mga kasaping tagapagtatag ng KM pagsapit ng 1964.

Noong 1966, ang tagapangulo ng KM ay naging pangkalahatang kalihim ng anti-imperyalistang nagkakaisang prenteng organisasyon, ang Movement for the Advancement of Nationalism, sa batayan ng lakas ng Kabataang Makabayan at ng malapit na relasyon nito sa mga kilusang manggagawa at magsasaka at sa kilusang estudyante at progresibong mga sirkulo ng mga intelektwal. Ilang malalaking anti-imperyalistang aksyong masa ang inilunsad sa pangunguna ng MAN.

Pagharap sa Tumitinding Pang-aapi at Pagsasamantala

Taun-taon ay lumala ang pamalagiang krisis ng malakolonyal at malapyudal na naghaharing sistema sa ilalim ng rehimeng Marcos. Ang malawak na masa ng sambayanan ay nagdurusa sa pagtindi ng pang-aapi at pagsasamantala. Laganap ang disempleyo at pumapaimbulog ang presyo ng saligang mga bilihin at serbisyo. Labis ang pasanin ng mga magsasaka sa pang-aagaw ng kanilang lupa at lumalaking upa sa lupa. Pasan ng mga kabataang estudyante ang lumalaking gastos sa pag-aaral at pamumuhay.

Lalong naging marahas ang reaksyon ng rehimeng Marcos sa mga protestang masa hinggil sa mga usaping lokal. Nang hingin ng US ang pagsangkot ng Pilipinas sa gerang agresyon ng US sa Vietnam, agad pumayag si Marcos at pinakawalan ang militar at pulisya laban sa mga kabataang pinamunuan ng KM na nagprotesta sa Manila Summit noong 1966 kung saan nakipagpulong si President Lyndon Johnson ng US sa mga lider ng mga bansang katuwang at papet nito sa rehiyong Asia-Pacific. Bilang tugon, pinaigting ng KM ang pagpapakat ng mga aktibistang lunsod sa gawaing masa sa kanayunan upang maghanda sa digmang bayan.

Kumalat sa buong bansa ang KM. Nagrekrut ito ng mga lider-estudyante mula sa mga pambansang organisasyon ng mga mag-aaral at mula sa pagdaluyong ng mga aklasang estudyante. Nagkaroon ito ng mga kasapi at balangay sa lahat ng rehiyon at sa karamihan ng mga prubinsya, kabilang ang mga lugar ng Moro sa Mindanao at sa mga prubinsyang BIBAK ng Cordillera. Nagbigay ito ng espesyal na atensyon sa mga pambansang minorya dahil nananatili silang pinakapinagsasamantalahan at pinakaapi at dahil nilabanan nila ang paghaharing dayuhan. Nagbigay ito ng edukasyong pampulitika at pagsasanay sa malao'y magiging lider ng rebolusyonaryong kilusan sa hanay ng mamamayang Moro at Igorot.

Pampulitikang Edukasyon, Propaganda at Gawaing pangkultura

Sa pag-oorganisa ng mga balangay nito, laging may grupong OD-ED ang KM. Tinitiyak ng kadre sa OD na naisasagawa ang mga pulong pang-organisasyon nang koordinado sa mga dapat organisashin at ang tsapter ay itinatatag sa paghahalal ng mga upisyal. Tinitiyak ng kadre sa ED na mayroong sapat na pag-unawa ang mga rekrut sa pangkalahatang linya ng bagong demokratikong rebolusyon, sa pinakamahahalagang punto sa Konstitusyon ng KM at sa Programa sa Pagkilos at sa maiinit na isyu.

Para sa pampulitikang edukasyon, ang handbook ng KM ng mga saligang dokumento ang nagsilbing batayang instrumento sa pagrerekrut ng mga kasapi at pagbubuo ng mga tsapter. Sinuhayan ito sa pagkakalimbag ng libro ng Tagapangulo ng KM na Struggle for National Democracy (Makibaka para sa Pambansang Demokrasya) noong 1967. Ibayo pa itong sinuporthan ng Philippine Society and Revolution (Lipunan at Rebolusyong Pilipino) ni Amado Guerrero noong 1969. Ang bawat aklat ay masugid na binasa at pinag-aralan ng kasapian ng KM.

Sa tuwing naitatatag ang KM sa syudad, prubinsya at rehiyon at nabubuo ang mga namumunong sentral na organo nito, maingat na tinitiyak ng KM na mayroong kwerpo ng mga kadre sa KM na nakapag-aral ng saligang mga prinsipyo ng Marxismo-Leninismo.

Kapag naglulunsad ng mga aksyong masa, nagsasagawa ng mga paghahandang pulong at rali sa mga lokalidad. Binabalangkas ang mga manipesto at ipinamamahagi. Nagsasagawa ng mga brodkas na pang-ahitasyon sa mga lansangan. Inihahanda ang mga ispiker na mahusay sa ahitasyon. Sinasanay ng Kagawaran sa Edukasyon at Propaganda ng KM ang mga manunulat at ispiker para sa gayong layunin. Para maging mas interesante at kaiga-igaya ang mga aksyong masa, nagtatanghal ng mga pangkulturang bilang sa mga lansangan at sa mga itinatayong entablado. Sa gayong layunin, hinikayat ng Kawanihan sa Kultura ng KM ang pag-oorganisa ng mga grupong pangkultura at ang pagpapalitaw ng mga tagapagtanghal sa iba't ibang anyo ng sining.

Ang mga Proletaryong Rebolusyonaryo Kontra sa mga Rebisyunistang Lava

Signipikanteng bilang ng mga abanteng aktibista ng KM ang umanib sa lumang pinagsanib na Partido Komunista at Sosyalista gaya ng tagapangulo ng KM na naunang umanib dito noong 1962. Binubuo nila ang pinakamalaki at pinakamulat na bahagi ng partido. Pinag-aralan nila ang teorya at praktika ng Marxismo-Leninismo-Kaisipang Mao Zedong, pumuna at nagtakwil sa modernong rebisyunismong nakasentro sa Soviet Union, sumuporta sa Dakilang Proletaryong Rebolusyong Pangkultura sa China at itinaguyod sa Pilipinas ang pangkalahatang linya ng demokratikong rebolusyong bayan sa pamamagitan ng matagalang digmang bayan.

Nakuha ng mga nakababatang proletaryong rebolusyonaryo na nagtatag ng KM ang kanilang rebolusyonaryong edukasyon sa kasaysayan ng Pilipinas at mga tampok na isyu sa tanglaw ng Marxismo-Leninismo mula pa noong 1959, na independyente sa lumang pinagsanib na partido. Naglaho na kung tutuusin ang partidong ito mula pa 1957 nang ihayag ng pangkalahatang kalihim nito ang likidasyunistang patakarang "single file." Binigyan lamang niya ng pahapyaw na pansin ang lumalakas na kilusang kabataan nang maganap ang raling anti-CAFA noong 1961 at hindi man lamang nag-alok ng anumang paggabay.

Nang ang awtoridad ng komiteng tagapagpaganap at kalihiman ng lumang partido ay agawin noong 1966 ng isa sa mga anak ng mga Lava na hiwalay sa kilusang masa at pultaym na empleyado ng reaksyunaryong gubyerno, nagkaisa ang mga proletaryong rebolusyonaryo sa loob ng KM at ang mga nakatatandang kadre sa kilusang paggawa at kilusang magsasaka, na ilunsad ang Kilusang Pagwawasto noong 1966 at buuin ang Probisyunal na Kawanihang Pampulitika noong 1967. Pinuna at itinakwil nila ang mahabang kasaysayan ng oportunismong Lava at naghanda para sa muling pagtatatag ng Partido Komunista ng Pilipinas noong 1968.

Ibayong Pagbangon ng Kilusang Masa

Ang muling pagtatatag ng Partido Komunista ng Pilipinas noong Disyembre 26, 1968 at ang pagtatatag ng Bagong Hukbong Bayan ay isinapubliko. Nagsilbing inspirasyon ito sa kilusang masa sa pambansang punong lunsod at sa pambansang saklaw noong 1969. Lumaganap ang mga welga ng mga manggagawa laban sa mga mapang-api at mapagsamantalang may-ari ng mga pagawaan. Patuloy ding lumaganap na parang apoy ang mga protestang rali ng mga estudyante laban sa rehimeng Marcos at ang mga welga ng mga estudyante kontra sa mga ultra-reaksyunaryong awtoridad ng mga eskwelahan. May malaking grupo ng mga magsasaka mula sa Central Luzon na humugos sa Maynila para igiit ang reporma sa lupa.

Pumutok ang Sigwa ng Unang Kwarto ng 1970 at pinag-alab ng mararahas na pambubuwag ng mga protestang rali at martsa. Nagtipon sa iba't ibang panig ng Metro Manila ang mga kabataan, mga manggagawa at ang taumbayan sa pangkalahatan. Ang papalawak na hanay ng mga nagmamartsa ay nagsanib sa sentro ng Maynila at nagrali sa Kongreso, sa palasyo ng presidente at sa embahada ng US. Nasa 50,000-100,000 ang lumahok sa mga lingguhang aksyong masa. Isinigaw nila ang "Makibaka, huwag matakot! Digmang bayan ang sagot sa batas militar!"

Lumitaw ang Diliman Commune sa University of the Philippines noong maagang bahagi ng 1971. Mitsa nito ang pagtaas ng presyo ng langis na sanhi ng mas mataas na gastos sa pag-aaral at pamumuhay. Iniutos ng rehimeng Marcos na pasukin ng mga pulis at militar ang kampus. Subalit lumaban ang mga estudyante at mga guro sa pamamagitan ng pagbabarikada at pag-okupa sa mga gusali at paligid ng pamantasan. Naganap ang mga protestang aksyong masa ng mga kabataan, manggagawa at mga magsasaka sa pambansang saklaw sa halos kalakhan ng taon.

Paghahanda at Pagpapatupad ni Marcos sa Pasistang Diktadura

Matapos magwagi sa eleksyong presidensyal noong 1969 sa pamamagitan ng pandaraya at terorismo at maluhong paglustay ng pondong publiko, nagpakita si Marcos ng palatandaang nagpaplano siyang magtagal nang walang taning sa poder. Nagsasatsat siya ng linya na ang Pilipinas ay panlipunang bulkan at nangangailangan na ng di-karaniwang mga hakbangin. Nagpakana siya at hinikayat niya rin ang kanyang mga pampulitikang alipures at mga kleriko-pasista na manawagan ng malaking pagbabago sa konstitusyon ng Pilipinas ng 1935 para matanggal niya ang maksimum na limit na dalawang apat-na-taong termino ng presidente at makamit ang kanyang ambisyong maging pasistang diktador.

Siya ang utak sa pagpapasabog ng granada sa miting de abanse ng oposisyong Partido Liberal sa Plaza Miranda noong 1971. Ilang oras lamang matapos ang insidente, isinisi niya ito sa Partido Komunista ng Pilipinas at sa kanyang pangunahing karibal sa pulitika na si Sen. Benigno Aquino Jr. at sinuspinde ang writ of habeas corpus. Nag-utos siya ng mga reyd sa mga upisina ng Kabataang Makabayan sa buong bansa at iba pang pambansa-demokratikong organisasyong masa at pag-aresto sa kanilang mga lider. Ang suspensyon ng writ of habeas corpus ang ensayo para sa pasistang deklarasyon ng batas militar noong 1972.

Bunga ng suspensyon ng writ of habeas corpus at ng mga reyd at pag-arestong nakatutok sa pambansa-demokratikong kilusan, pinabilis ng KM ang pagtatalaga sa pinakalantad at mga "wanted" na lider nito sa kilusang lihim sa kalunsuran at sa mga sonang gerilya. Pinanatili nitong bukas ang Bonifacio Center at ang iba pa nitong upisina sa kalunsuran subalit nilimitahan ang pagpapakita ng mga upisyal ng KM na nasa listahan ng mga "wanted" ng militar o yaong mga pinakabulnerableng maaresto. Dahil sa mga protestang masang pinangunahan ng Movement of Concerned Citizens for Civil Liberties, nagkunwari si Marcos na tanggalin ang suspensyon ng writ of habeas corpus. Gayunpaman, naghanda ang KM sa inaasahang proklamasyon ng batas militar, na pormal na ginawa ni Marcos noong Setyembre 21, 1972.

Bago pa man ang 1972, nagdedeploy na ang KM ng mga kasapi ng Partido na nasa KM at mga sulong na masang aktibitsa para umanib sa Bagong Hukbong Bayan o sa gawaing masa sa kanayunan upang ihanda ang mga lokal na erya para sa pagpapaunlad ng mga sonang gerilya. Subalit matapos ang deklarasyon ng batas militar, di hamak na mas malaking bilang ng mga kasapi ng KM ang umanib sa hukbong bayan at naggawaing masa sa kanayunan. Nang matulak na kumilos nang lihim, pumailalim ang KM sa pangangasiwa ng Komisyon sa Paghahanda ng National Democratic Front. Naging mahalagang bahagi ito ng proseso sa pagbubuo ng National Democratic Front na nag-umpisa sa pagpapalaganap ng 10-Puntong Gabay ng NDF noong Abril 24, 1973.

Mga ambag ng KM sa Digmang Bayan at sa Nagkakaisang Prente

Utang ng Partido Komunista ng Pilipinas sa KM ang pag-abot nito ng pambansang saklaw at malalim na pag-ugat sa masa. Sa 14-na-taong itinakbo ng pasistang diktadurang Marcos, naging mga kadre at kasapi ng Partido Komunista ng Pilipinas ang mga upisyal at myembro ng KM. Nagkaroon sila ng mga responsableng pusisyon sa mga namumuno at organong istap ng PKP. Sila'y naging mga kumander at upisyal sa pulitika ng Bagong Hukbong Bayan. Inorganisa nila ang iba't ibang anyo ng rebolusyonaryong kilusang masa para sa mga manggagawa, magsasaka, kabataan, kababaihan, guro, manggagawang pangkalusugan, mga aktibistang pangkultura at iba pa.Lumahok sila sa pagbubuo at pagpapagana ng mga organo ng kapangyarihang pampulitika.

Ang mga upisyal at myembro ng KM ay nagmula sa masang anakpawis ng mga manggagawa at magsasaka, mga panggitnang saray ng lipunan at iba't ibang sektor. Nasa pusisyon silang tumulong sa pagtatayo ng nagkakaisang prente sa iba't ibang antas ng teritoryo at iba't ibang larangan ng aktibidad panlipunan. Sila ang pwersang nagbuklod sa hanay ng kabataan mula sa iba't ibang patriyotiko at progresibong uri at sektor. Ang KM AY Naging bantog na bahagi ng National Democratic Front.

Nagkaroon ng edukasyong pampulitika at pagsasanay ang mga lider ng Moro National Liberation Front, kabilang si Nur Misuari, nang sila'y mga lider at kasapi ng KM. Walang pagod na hinikayat ng KM ang mga aping pambansang minorya na igiit at gamitin ang kanilang karapatan sa pambansang pagpapasya-sa-sarili. Kaya tinahak ng mamamayang Moro at Lumad sa Mindanao, ng mamamayang Igorot, at iba pang mga tribo sa kabundukan at ng mga Aeta, ang rebolusyonaryong landas.

Pagbagsak ng Pasistang Diktadura

Signipikanteng pwersa ang KM sa 14 na taong pakikibaka laban sa pasistang dikatadurang Marcos mula umpisa hanggang katapusan. Sa buong Pilipinas, lumahok ang mga upisyal at kasapi ng KM sa digmang bayan upang labanan ang pasistang rehimen at ang buong naghaharing sistema. Sila ay nasa Partido Komunista ng Pilipinas, sa Bagong Hukbong Bayan, sa lihim na mga organisasyong masa at mga organo ng kapangyarihang pampulitika sa kanayunan.

Nagmantine at nagpaunlad sila ng mga lihim na network sa kalunsuran. Kumilos sila sa pamamagitan ng mga di lantad na aktibista sa hayag na mga organisasyon at institusyon. Bigla silang lilitaw at mawawala sa mga raling iglap, mamamahagi ng mga polyeto, magpipinta ng mga islogan sa mga pader at magdidikit ng mga poster sa mga pampublikong lugar. Sinurbeylans nila ang mga pwersa ng kaaway at nagbigay ng kinakailangang datos-paniktik sa mga armadong partisano sa kalunsuran.

Naroon sila sa lahat ng pagsisikap na muling buhayin ang kilusang masa nang tila mapatahimik ng pasistang rehimen ang mamamayan noong dekada 1970 at maagang bahagi ng dekada 1980. Sangkot sila sa hayag na muling pagtatatag ng mga patriyotiko at progresibong unyon sa paggawa, mga organisasyong pang-estudyante at iba pang tipo ng mga organisasyong masa. Sila'y nasa mga alyansang antipasista. Kasunod ng asasinasyon ni Aquino, kabilang sila sa pinakadeterminado at pinakamilitanteng mga aktibista sa lumalaking kilusang masa na siyang nagpabagsak sa diktadura.

Sa napakaraming mga paraan, malaki ang naging ambag nila sa pagsusulong ng rebolusyonaryong pakikibaka para sa pambansa at panlipunang paglaya. Nagtrabaho sila nang husto at nagsakripisyo sa kalunsuran at kanayunan. Malaking porsyento ng mga dinukot, tinortyur at pinatay ng pasistang rehimeng Marcos ay nagmula sa KM o nakakuha ng pampulitikang edukasyon at karanasan mula sa KM.

Pagpupunyagi sa Lihim na Kilusan at Pangmatagalang Pananaw

Matapos ang pagpapabagsak sa pasistang diktadurang Marcos, nagpasyang magpunyagi ang Kabataang Makabayan sa rebolusyonaryong kilusang lihim bilang isa sa mga mayor na bahagi ng National Democratic Front. Mula nang simulan ang pakikibaka sa pasistang rehimen, nagsilbi na ang KM bilang Communist Youth League (Liga ng mga Kabataang Komunista). Ito ay ayon sa komitment ng KM mula pa noong itatag ito 50 taon na ang nakararaan, na maging taguyod ng uring manggagawa na siyang taliba ng demokratikong rebolusyon ng bayan at maging sentro ng pagsasanay ng kabataan para sa rebolusyon.

Sinaklaw ko ang mga tungkulin at tagumpay ng KM mula nang itatag ito hanggang sa pagbagsak ni Marcos noong 1986. Nasa pinakamahusay na pusisyon ang kasalukuyang pamunuan ng Kabataang Makabayan upang balikan ang kasaysayan nito, laluna mula 1986 hanggang sa kasalukuyan, upang malagom at matasa ang rekord nito, mailatag ang mga tungkulin at pamamaraan para sa ibayong pagsulong at tanawin ang mas malalaking tagumpay sa hinaharap.

Napakarami pang dapat gawing trabaho, sakripisyo at militanteng pakikibaka upang makamit ang batayang kagampan ng demokratikong rebolusyon ng bayan sa pamamagitan ng pagbabagsak sa naghaharing sistema ng malalaking kumprador at panginoong maylupa na minamanduhan ng US. Maaari lamang tayong tumungo sa sosyalistang yugto ng rebolusyong Pilipino matapos maagaw ng proletaryado at mamamayan ang kapangyarihang pampulitika at maitatag na ang demokratikong sistema ng estadong bayan. Mula rito, maaari na nating planuhin at ilunsad ang sosyalistang rebolusyon at sosyalistang konstruksyon.

Subalit dahil ngayon pa lamang ay may malinaw na tayong sosyalistang perspektiba, tumitingala tayo sa pamumuno ng uring manggagawa bilang pinakaprogresibo at pinakaproduktibong pwersa sa pagkukumpleto ng demokratikong rebolusyon ng bayan at sa paglulunsad ng sosyalistang rebolusyon.

Taglay nito ang rebolusyonaryong teorya at praktikal na karanasan upang kumprontahin, labanan at gapiin ang malaking burgesya. Taglay din nito ang teorya ng nagpapatuloy na rebolusyon at panimulang praktika ng pagkokonsolida sa sosyalismo, paglaban sa modernong rebisyunismo at paghadlang sa panunumbalik ng kapitalismo.

Responsibilidad ng KM ang rebolusyonaryong edukasyon at pagsasanay ng kabataan. Upang maitaguyod ang sosyalistang perspektiba, dapat nitong palaganapin ang pag-aaral sa Marxismo-Leninismo-Maoismo. Sinasaklaw nito ang saligang turo nina Marx at Engels sa panahon ng Marxismo, ang karagdagang turo nina Lenin, Stalin at Mao hinggil sa pagwawagi ng proletaryong rebolusyon at pagtatatag ng sosyalistang lipunan sa panahon ng Marxismo-Leninismo at ang panimulang pagtatangka ni Mao na konsolidahin ang sosyalismo, labanan ang modernong rebisyunismo at hadlangan ang panunumbalik ng kapitalismo sa panahon ng Marxismo-Leninismo-Maoismo.

Ang pangmatagalan at papalalang krisis ng pandaigdigang kapitalismo, na kinatatangian ng walang hanggang kahayukan ng monopolyo burgesya at oligarkiya sa pinansya sa ilalim ng neoliberalismo at ng tumitinding terorismo ng estado at mga gerang agresyon ay humihimok sa atin na mas determinado at mas militanteng magpunyagi para kumpletuhin ang demokratikong rebolusyon ng bayan at tumungo sa sosyalistang rebolusyon.